اشعار ترکی - حضرت فاطمه زهرا(س)

اشعار ترکی - حضرت فاطمه زهرا(س)


قوْیدۇن منی بۇ ائوده مله‌ر، آغلارام نه‌نه

گئتدین مزاره دیلده شرر، آغلارام نه‌نه







نیسگیلله‌رین دۆشه‌ر یادێما قلبیم اوْدلانار

اللر اۆره‌کده شام-وْ-سحر، آغلارام نه‌نه



یاد ائیله‌ره‌م سنیله کئچه‌ن گۆنله‌ری مودام

هاردان اوْ گۆنله‌ریم قایێدار آغلارم نه‌نه



سسله‌ردیم هر زاماندا نه‌نه، سس گله‌ردی جان

خوْش گۆنلریم کی یاده دۆشه‌ر آغلارام نه‌نه



دردین دییه‌ر آناسێنا قێز دۆشسه موشگوله

نئیله‌ر آناسێ اوْلماسا گر آغلارام نه‌نه



قارداش آتا باجێ هامێسێ، کیمسه‌دیر ولی

واردێر آنادا آیرێ ثمر آغلارام نه‌نه



ائوده آتا، آنا یئری وئرمه‌ز، یقیندی بۇ

هر گۆلده وار بیر عطر-ی-دئگه‌ر، آغلارام نه‌نه



گۆن دؤنسه آی دوْلانسا گله‌ر بایرام آخشامێ

بایراملێق الده گؤرسه‌م اگر، آغلارام نه‌نه



قارداش دا گئتمه‌‌سه باجێ دیدارینه اگر

دیلده‌ن مگر آناسێ دؤزه‌ر، آغلارام نه‌نه



هر کس گؤرۆب آنا داغێنێ یاخشێ درک ائده‌ر

قلبیم نده‌ن غموندا اسه‌ر آغلارام نه‌نه



قلبیم دوْلان زاماندا هئی سسله‌ره‌م سنی

گلمه‌ز منه جاواب-ی-دیگه‌ر، آغلارام نه‌نه



آمما بۇ آغلاماق غم-ی-دیگر سالێر یادا

دیل یاندێرار اوْ غملی خبر، آغلارام نه‌نه



آغلار اوْ غمده زینب-وْ-کلثوم، حۆسئن حسن

آغلار اوْ غمده چوْخ نه‌نه‌لر، آغلارام نه‌نه



زینب دییه‌ردی ائی آتامێن یاوری آنا

ائتدین نده‌ن بۇ نوعی سفر، آغلارام نه‌نه



هانسێ آنا سنین کیمی گؤز یاشلێ باغرێقان

گؤزده‌ن آتار بالانێ مگر، آغلارام نه‌نه



زینب هارا آنا بۇ قده‌ر درد-وْ-غم هارا؟

هانسێ اۆره‌ک بۇ درده دؤزه‌ر، آغلارام نه‌نه



آخشام اوْلان زامان چێراغێ ائولرین یانار

قلبیم دوباره غصّه‌له‌نه‌ر، آغلارام نه‌نه

حضرت فاطمه زهرا(س)

اشعار ترکی - حضرت فاطمه زهرا(س)



دردیم دواسی زهـرا روحیم صفاسی زهرا

گیزلینده قبره گئتمیش گیزلین یاراسێ زهرا

آواره دیر عم اوْغلۇن (2)




(شابئیت جاوابی)

زهرا منی دانێشدێر آز قلبیمی آلێشدێر

گؤگلۆن کۆسۆبدۆ منده‌ن اینصافه گل بارێشدێر

آواره دیر عم اوْغلۇن (2)

روسوا ائدیبدی کوفری، پئیغمبرین شوعاری

سێندێردێ دست-ی-ظۆلمۆ، زیبا سؤزۆن، ووقارون

بیلمه‌م کی دۆشدۆ هاردان، جبره‌ن سنین گوذارون

غوسلون وئره‌نده گؤردۆم، نیلی اوْلۇب عوذارون

آواره دیر عم اوْغلۇن (2)

واردێر یئری اۇجالسا هر لحظه شور-وْ-شینیم

قوْل باغلێیام قضاده‌ن، چاره‌م کسیلدی نئیلیم

آواره دیر منیم تک ایسته‌کلی نور-ی-عئینیم

زینب غموندا اوْخشار، دائیم مله‌ر حۆسئینیم

آواره دیر عم اوْغلۇن (2)

جیسمون بۆرۆندۆ نوره، فانی دییاره گلدی

اوْن سگگیز ایلده بختون، تئز دؤندۆ قاره گلدی

میسمار اوْلۇبدۇ باعیث، سینه‌ن فیشاره گلدی

بیر گۆنده دوْققۇز ایللیک، عئشقون عیاره گلدی

آواره دیر عم اوْغلۇن (2)

من شاهکار-ی-خیلقه‌ت، سن شأن-ی-مولک-ی-جنّت

آیاته من مفسِّر، سن سوره‌لرده‌ن آیه‌ت

والشمس و الضحایه من سن گؤزه‌ل علامه‌ت

سن یاتمێسان یارالێ، من قالمێشام خیجاله‌ت

آواره دیر عم اوْغلۇن (2)

ظۆلم اهلینین داغێلسێن، زهرا گؤرۆم تیفاغی

گۆلزاری برهم ائتدی، سێندێردێ گۆل بۇداغێ

آخشام یانار چێراغلار، خلقین گله‌ر قوْناغێ

باخ گؤر آناسێز ائوده، کیم یاندێرار چێراغێ

آواره دیر عم اوْغلۇن (2)

قبر اۆستۆنه گله‌نده، من دل شیکه‌سته هر شب

اشک-ی-مولاییم ائیله‌ر، گؤز کاسه‌سین لبالب

گؤرره‌م حۆسئن سێزێلدار، اوْخشار سنی مرتّب

غم دیزلرین قۇجاقلار، آغلار دالێمجا زینب

آواره دیر عم اوْغلۇن (2)

قۇش آشیانی میثلی، برباد اوْلۇب تیفاغیم

هر گۆن گؤره‌م مزارون، وار دیلده ایشتیاغیم

روحیم دۆشۆب صفاده‌ن، گلمه‌ز یئره آیاغێم

هئچ یانمایێب مرتبّ، سنده‌ن سوْرا جێراغێم

آواره دیر عم اوْغلۇن (2)

شاعر: سیفی

اشعار ترکی

اشعار ترکی - حضرت فاطمه زهرا(س)


چون محبت بزمی خلوت‌دیر عم‌اوْغلێ یا علی

گل ائده‌ک صحبت غنیمت‌دیر عم‌اوْغلێ یا علی






بیر دقیقه قوْیمادێ عالمده قلبین شاد اوْلا

درد-ی-محنتده‌ن موبارک خاطیرین آزاد اوْلا

چوْخ اذیت‌لر سنه وئردیم ائوین آباد اوْلا

ایندی وقت-ی-رفع-ی-زحمت‌دیر عم‌اوْغلێ یا علی



دوْیمادێم بۇ عالم-ی-الفت‌ده سنده‌ن آغلارام

قبرده هم ائیله‌ره‌م شوریله شیون آغلارام

آغلاما مندن سوْرا سن آغلاسان من آغلارام

باخمارام فردوس-ی-جنّت‌دیر عم‌اوْغلێ یا علی



دوْققۇز ایل اوْلدۇم بۇ دولتخانه‌ده همسه‌ر سنه

متّصل وئردیم بۇ دوْققۇز ایلده درد-ی-سر سنه

ایندی گل اگله‌ن باشێم اۆستۆنده سرتاسر سنه

عرض ائدیم نئچچه وصیّت‌دیر عم‌اوْغلێ یا علی



اوّله‌ن عرضیم بۇدۇر اؤلسه‌م اگر بۇ گۆنده من

اؤز الینله‌ن وئر گئجه غوسلیم، گئجه ائیله کفه‌ن

وۇرسا ال تابۇتیمه بیگانه راضی اوْلما سن

روحیمه آرتێق اذیّت‌دیر عم‌اوْغلێ یا علی



ثانییه‌ن منده‌ن سوْرا ائی خسرو-ی-گردون مدار

عورت آلسان بیر نجیبه عورت ائیله ایختییار

غم گۆنۆ تا زینب-ی-کلثومه اوْلسۇن غمگوسار

ائیله‌سین هر نوع حۆرمت‌دیر عم‌اوْغلێ یا علی



بیرده قلبین مجتبادن اینجییه هر آن سنین

گئچ حۆسئینیم جانینه من جانۇوا قۇربان سنین

قوْیما غم چکسین خصوصه‌ن جان حۆسئینین جان سنین

چون اوْ جدّینده‌ن امانت‌دیر عم‌اوْغلێ یا علی



من بۇنۇن چوْخ زحمه‌تین چکدیم نه آسان بسله‌دیم

پرورش وئردیم گۆل اۆسته طورفه-ی-رئیحان بسله‌دیم

سسله‌یه‌نده جان دئ، منده جان دئدیم جان بسله‌دیم

چون جفاسی جانه منّت‌دیر عم‌اوْغلێ یا علی



بۇ حۆسئینی کی سنه تاپشێردێم ایندی رو-به-رو

دقّت‌ایله‌ن باخ نئجه وئرسه‌م ائله آللام گئرو

باش بدنده، بارماق الده، ال بیله‌کده، مو-به-مو

گؤر هامێ عضوین سلامت‌دیر عم‌اوْغلێ یا علی



چوْخ مکدّر اوْلسا وار بۇ سؤزده درد-ی-سر یئری

یاخشێ باخ سالێمدی برگ-ی-گۆل تک آخه‌ر هر یئری

نه باشێندا وار قیلیج نه سینه‌ده خنجه‌ر یئری

نه بدن یئکسه‌ر جراحت‌دیر عم‌اوْغلێ یا علی



نور-ی-دیده‌م دیر حۆسئن باعیثدی چون گؤز یاشیمه

من گؤزۆمده‌ن سالمامێش سن تاپشێر آل-ی-هاشیمه

........

ایستی کۆللــه‌ر اۆسته راحت‌دیر عم‌اوْغلێ یا علی



عاشیق-ی-جانبازدیر گیرم حۆسئینیم یوْخ سؤزۆم

منده نقد-ی-عئشقی خرج ائتمه‌کده صرّافم اؤزۆم

بیر بدن دؤرت مین یارا لاکین نئجه گؤرسۆن گؤزۆم

گؤر بۇ اینصاف-وْ-مروّت‌دیر عم‌اوْغلێ یا علی



صراف

اشعار ترکی

اشعار ترکی - حضرت فاطمه زهرا(س)



بقیعه عادت ائدیب شاه لافتی گئجه‌لر

گۆنۆز گله‌نمیر ائدیر ناله و نوا گئجه‌لر






خجالتیله باتیر گۆن ائشیتمه‌سین سسینی

آیێندا عشقی یوْخ حتی اوْلا نما گئجه‌لر



گئجه اوْلاندا گئده‌ر قۇشلار آشیانه‌سینه

بقیعده دوْلانێر غصه‌لی هما گئجه‌لر



هامێ یاتێر اؤز ائوینده خیال-ی-راحتیله‌ن

آلێر قوجاغه بالاسێن یاتێر آنا گئجه‌لر



ولی یاتانمێر علی چون اؤلۆبدۆ زهراسی

یئرینی بوْش گؤرۆر ائیلیری بکا گئجه‌لر



نه زحمتله‌ن علی یۇخلادێر بالالارێنی

گلیر بقیعه تاپا دردینه دوا گئجه‌لر



یواش آتێر قدمین دورماسێن حۆسئن یۇخۇدان

یاتانمێری آناسێز چون اوْ مه لقا گئجه‌لر



و لیک بعضی گئجه تا دۇرۇر حۆسئن یۇخۇدان

دئییر بابام گئدیری ای خدا هارا گئجه‌لر؟



ساغا سوْلا باخێرێ دشمن ائتمه‌سین تعقیب

قالێب نه حاله خدا شاه اؤلیا گئجه‌لر



ملک‌لر آغلێر علی اوْخشایاندا فاطمه‌نی

ائوینی ترک ائدیری شاه لافتی گئجه‌لر



خطاب ائدیر یانا یانا یارالێ زهرانی

سن اؤلدۆن، اوْلدۇ علی درده مبتلا گئجه‌لر



گۆنۆز قۇرانمێرێ اؤز منزلینده بزم عزا

قۇرۇبدۇ مجلس ترحیم مرتضی گئجه‌لر



گۆنۆز قۇجاخلێرام اؤز منزلیمده دیزلریمی

مزارون اۆسته واریم دلده آه و وا گئجه‌لر



دعا ائله منی الله سنه ائده ملحق

کی بلکه خاتمه تاپسێن بۇ غم فزا گئجه‌لر



نقدری سسلیر حبیبی و لیک سس گلمیر

دوباره سئوگیلی‌سین سسله‌نیر آقا گئجه‌لر



اوْ گۆنکی منزله دشمن تؤکۆلدۆ وحشتیله‌ن

بیر اوْلدۇ گؤزلریمه گۆندۆزۆم و یا گئجه‌لر



ملک اؤپه‌ن قاپێمێز مقتل اوْلدۇ محسن‌یمه

ائویمده یوْخدۇ گۆنۆز رونق و صفا گئجه‌لر



مزارون اۆسته علی دلده غم گؤزۆنده سرشگ

حسین و زینبه ائیلیری دعا گئجه‌لر



چوْخ آرزو ائدیری قهرمان-ی-بدر و حنین

علی‌نین اؤلمه‌یینه حق اوْلا رضا گئجه‌لر



یارالێدێر اۆره‌گیم وئر جواب مرهم قوْی

مریض اوْلمۇشام هجرونده قێل شفا گئجه‌لر



تؤکۆلسۆن آز قالێرێ توْپراق اۆسته اۇلدۇزلار

تؤکه‌نده گؤز یاشێ شاه کربلا گئجه‌لر



یئری وار عرض اوْلا ای شهریار-ی-کون و مکان

عنان-ی-صبرون الوندان اوْلۇب رها گئجه‌لر



خانمون آیرێلێغێ حالیوی پوْزۇبدۇ سنین

کی ایستیرسه‌ن اؤلۆم آللاهیدن اوْلا گئجه‌لر



قوْلۇندا واردێ توان، ذوالفقار الونده هله

هامێ باشۇندادێ جز خیرة‌النسا گئجه‌لر



گۆنۆز گلیر ائوه مقداد و بوذر و سلمان

سنه تسلی وئره‌ن یوْخ فقط شها، گئجه‌لر



صلاح دینه گؤره ذوالفقاری چکمیرسن

اسیر، گله‌نده سسون قوم اشقیا گئجه‌لر



خرابه ده نئجه اما دؤزۆب قێزون زینب

ائده‌ردی صبحه کیمی خالقه ثنا گئجه‌لر



سنین گئدیبدی الوندان وفالی بیر خانمون

بقیه اهل حرم واردێ جابجا گئجه‌لر



سنیله سس سسه ائوده وئریرلر آغلۇللار [آغلێرلار]

حسین و زینب و کلثوم و مجتبی گئجه‌لر



و لیک زینبین اؤلمیشدی یار و انصاری

یۇخۇیا گئتمه‌زدی صبح اوْلا، دجا گئجه‌لر



دییه‌ردی یاتسام حسین‌ین بالالارێ قوْرخار

خرابه قوْرخۇلۇدۇ سقفی یوْخدۇ وا گئجه‌لر



نماز شب قاپسیز، سقفسیز، مکاندا عجب

وئره‌ردی زینبه لذت ائدیر دعا گئجه‌لر



و لیک حضرت سجاد نقل ائدیر گؤردۆم

نشسته قێلدێ نمازین اوْ با وفا گئجه‌لر



دئدیم نئچه گئجه‌دیر شاهدم نمازیوه من

عبادتون وئریری روحیمه جلا گئجه‌لر



نمازیوی بۇ گئجه‌ سن نشسته قێلدون عجب

دئدی توانیم علی یوْخدۇ بر ملا گئجه‌لر



یزید سهم غذا گؤنده‌ریر اسیرلره

کفایت ائیله‌میری قێزلارا غذا گئجه‌لر



اوْ دۇر کی دیزلریمین طاقتی گئدیبدی علی

دۇرانمێرام ایاغا نئیلیم بالا؟ گئجه‌لر



بقیع منظره‌سینده‌ن پوْزۇلدۇ «عینی فرد»

الهی بیرده گؤره‌ر اوْردا با صفا گئجه‌لر؟

غلامرضا عینی‌‌فرد زنجانی



اشعار ترکی - حضرت فاطمه زهرا(س)

اشعار ترکی - حضرت فاطمه زهرا(س)


زبانحال حضرت سید الشهدا(ع)در وفات حضرت زهرا(س)

آنا نعشینه دوشنوب حسین آنا وای دیوب حسن آغلادی

کفن ایچره ایله سیزیلدادی باش اچیب اباالحسن اغلادی

انا وای دیوب حین اغلادی




ایکی شاهزاده ای خونجگر ایله گلدی شیونیله دیله

ایکی اندلیب شکست ه پر دیه سن گونوبدی سولان گله

اولارین فغانی غم آرترور هامی بلبله گله سنبله

یری وار دیم بو مصیبته گل و گلشن و چمن آغلادی

.......................................

حینینون ایلدی ناله سی کفن ایچره فاطمیه اثر

آچیلوبدی بند کفن آچوب قولین اول بلا کش خون جگر

ایله چکدی سینیه جان کیمی حسنینی توکدی سرشک تر

خانمین او کشف کرامتین او جلالتین گورن آغلادی

..........................

نه دلیله من ایلیم بیان نه ئمیش جلالت فاطمه

سالوب اهل عالمی حیرته او جلال و شوکت فاطمه

بونی بیر خدای جهان بلور که ندور شرافت فاطمه

او شرافته او مصیبته ایدوب انجم انجمن آغلادی

.................................

ایله بیر مجلله بیر خانم نه جهاندا کیمسه نشان ویروب

ایله بیر جلالتی بیر کسه نه خدای کون و مکان ویروب

بیله شان صاحبینه دیمه که بیر انی غصه امان ویروب

النه کیمی آتا وای دیوب توکوب اشک دیده دن آغلادی

..................................

او مقام و مرتبه صاحبی آتاسی خلاصه ای انبیا

قولینی سالاردی گورن کیمی گوزی نوری فاطمه بویننا

گهی سینه سین گه الین اوپوب//بالاما دیردی اوزوم فدا

بو سوزی دینده گوردیلر او رسول ممتحن آغلادی

..............................

بویوروردی سیز بیله بولمیون آتالیق محبتبن ایلرم

بو محبت امر الهی دور من اونون اطاعتین ایلرم

بیر علاوه مد نظر که بو بالامین مصیبتین ایلرم

گترور ملال و مصیبته منی بو غم و محن آغلادور

.............................

بو قدر مصیبت و غم چکن بو یقیندور عالمه گلمیوب

آتادان سورا گئجه آغلیوب گونوز آغلیوب یوزی گولمیوب

خبر صریحیدی بو خانم که شهید اولوب اوزی المیوب

بدنینده صدمه ئیرین گوروب اوئیدی ابالحسن آغلادی

...............................

بو خانم جوانه وفات ایدوب ایلیبدی ترک جهان جهان گیدوب

او آز عمریله آغاروب ساچی بوکولوبدی قدی کمان گیدوب

بدننده قمچیلرین یرین ایکی قولاریندا نشان گیدوب

آتاسی بهشته گورن کیمی گویروب او گل بدن آغلادی

..............................

ایلمشدی خاتم الانبیا اوزی امته بو وصیتی

قویورام ایچوزده سیزون بوگون//بو ایکی گرامی امانتی

بریسی کلام مجیدیدی بریده همین بو اوز عترتی

بو کلامی هر ایشیدن یانوب بو وصیتی ایدن آغلادی

.....................

او وفاسیز امته باخ عجب عمل ایلدی بو وصیته

توکولوب جفائیله اود وروب نجه گور او باب رسالته

قیزی فاطمه دوتوب اودیانوب نه دیوم که دوشدی نه حالته

او اسفلی حاله کناریدن نظر ایلین گورن آغلادی

.................................

او حسینجانه نی حق گوروم اوزی پایدار ایده هر زمان

واریدی{شهابیله}هر گئجه نچه یار هم دل و هم زبان

سبب اولدی اوردا بو نوحیه او جوان سید نوحه خوان

آناسی یقین نظر ایتدی کیم ایشیدن گورن بولن آغلادی


اثر:مرحوم شهاب تبریزی

مجموعه اشعار حضرت زهرا (س)

مجموعه اشعار حضرت زهرا (س)

وصیت حضرت زهرا (س) (غلامرضا هادی اردبیلی)

فاطمه قلبی بس که قان اولدی

قان اولوب گوزیاشی روان اولدی

قلبی سنـدی مدینه اهلندن منزلندن گیدوب نهان اولدی

او اویکـه هبوط وحییدی خانمـا خانـۀ فغان اولدی

پر شکسته همای مجروحه دوده لی منزل آشیان اولدی

بسکه غم چکدی بسکه غصه ییدی اریدی جسمی ناتوان اولدی

گلمـدی بیـر نفـر عیادتینـه تک قالوب داغلی قلبی قان اولدی

گاه دورت نوگلین نوازش ایدوب گاه همـدردِ باغبان اولدی

یاغدی غم گَردی گلُلرین اوسته گُللرین رنگـی ارغوان اولدی

گوزی اولدوز توکوب سولان یوزینه صورتی غملی آسمان اولدی

رنگی قاچمش یوزینده گوز یاشی چکدی صف عین کهکشان اولدی

در و دیواره باخدی منزلده گوزلری دولدی نوحه خوان اولدی

بلمورم حیدری نه حالدا گوروب آغلادی داغلی قلبی قان اولدی

مرتضایه دیدی داریخما علی صبرایله هر جفـا عیان اولدی

گرچه حقون گئدوبدی نینک علی فاطمه حقی ده تالان اولدی

هم فدک گئتدی هم سنون حقون بی کمک گوردیلراولان اولدی

خلق ایچینده اوزوی سندیرما گوره لر گلشنون خـزان اولدی

بیزیم اوزحقیمیزده گتسـه اگر شیعه لیک حقی جاودان اولدی

غم آغارتدی منیم قرا ساچیمی بوکولوب قامتیم کمان اولدی

عیبی یوخ فاطمه قوجالدی علی دین اوجالدی ولی جوان اولدی

دوزدی جان اوستیم داخی گئدروم

ولی بـو افتخـاره فخـر ایـدورم

آخرین سوزلریمـه دقت ایله وارنچه خواهشیم اجابت ایله

چوخ مصیبت قباقدا واردی علی صبریدن چیخما استقامت ایله

قویما پیغمبـرین یولی ایتسون نشر فرهنگ ایلـه روایت ایله

سنی گر اتسه لرده خانه نشین حقون اثبـاتنـه سماجت ایله

گوندوز ئولسم جنازه می ساخلا غـم سـرای بتولی خلوت ایله

کوینگ اوستن اوزون منه غسل ایت چاره یوخدور قبول زحمت ایله

آپـارانـدا جنـازه می قبـره آشنـالـردن استعـانت ایله

دفن ایدنده جنازه مون دورین سعی ایله خالی از جماعت ایله

آچ گوگرمیش یوزومی تپراقا قوی سیلی رّدین گورنده طاقت ایله

صورا دوزداشلاری گولین اوسته قلبوی اوندا صبره دعوت ایله

گوزلرون یوم توکنده تپراقی دفنی قورتار بیرآز فراغت ایله

قبریم اوستنده چوخ یوبانما علی منـزلـه سـرعتیلـه رجعت ایله

آغلاسون گرحسین اولان یرده بالامـون حالینی رعایت ایله

صبـره دعوت ایله او نالانی ال چکوب باشینه حمایت ایله

آغلاسا تسلیت ویروب دئه حسین آناسیزلیق چتیندی عادت ایله

بسلدیم زحمتیله دورت بالامی ئولورم من اوزون کفالت ایله

منه خاطـرداریخسا قلبون اگر سـورۀ کوثـری تـلاوت ایله

ایوده رویایه ویـر بالالاریمی قبریم اوستنده گََل اقامت ایله

چاهه اوزدردوی دئمه منه دئه نیمه شب قبـریلـن رفاقت ایله

قبریدن سس ویرنمسمده سنه سن گنـه قبریمیله صحبت ایله

قلبوی خالی ایلـه دنجلسون

قبر ایچینده سسون منه گلسون

آغلیوب ایتمه صبریمی تالان چاره سیز فاطمه سنه قربان

آتـا اول هم بالالارا هم آنا کوچه ده قویما تک حسین دایانا

صبـرینـون مرکبینـی پیللّـر آنـا سیـزدی شماتت ایللّـر

هله تزدی قرار و تابی گیدر دردهجرانه کم کم عادت ایدر

قلبنـه قویمـا تیـر غم ویرالار نگـرانم حسینی سنـدیـرالار

آلدی الدن فلک منیم واریمی قبریم اوسته گتورمه قیزلاریمی

اولارا سن بقیع یولون باغـلا زینبیم ایوده اوخشاسین آغـلا

قبریمی گورسـه لر دوزنمزلر آنـا قبرینـدن ال اوزنمزلر

بیرده رفع غم و مـلال ایله سنی انجیتمشم حـلال ایله

قلبوی درد و غصه قان ایلیوب محنتیم قـدوی کمان ایلیوب

ابرمحنت کیمی دولوبسان علی بیله خانـه نشین اولوبسان علی

بعضی محنتلی غملی سوزدیوسن یوزومـه باخدوقیجا تتریوسن

قلبیمـه شعـله شـرر ویروسان آغلیورسان اوزوی سندیروسان

تترمه فاش ایله اورک سوزوی الیمی قالخزوب سیل اوز گوزوی

سالـورام یادووه بونی بیله سن

اشگ مظلومی اجری وار سیله سن





زبانحال حضرت علی در سر خاک حضرت زهرا(س) (غلامرضا هادی اردبیلی)

روی مغسل مخواب ای مه من

بسته شد سوی چاره هر ره من




دست بشکستـه را دراز نمـا عقده از قلب خسته باز نما

پیکر ت پیک درد هجران است لاله اش از فدک فراوان است

این گل زنبقی که من دیدم صد فدک غصّه بهر خود چیدم

طاقت از دل ربود این لاله خیزد از تار و پود من ناله

ناله کز نای دل همی خیزد خون ز چشم علی به رخ ریزد

درد دل بوی رنج تو دارد بر سرم درد و غصه می بارد

جان زینب دعا نما ای مه عمر حیدر دگر شود کوته

بی تو من زندگی نمی خواهم با تو در سیر مرگ همراهم

زندگی هرچه بود با تو گذشت بخت حیدر به رفتنت برگشت

عمر بی فاطمه عذاب دل است خوار و بی قدر تر ز گِل است

زندگی بی توخیلی دشواراست زندگی نی مماتِ تکرار است

کاش من روی مغسلت بودم ز جهان رسته و می آسودم

پیش چشمم تو رفته ای درخواب لیک من در کنار تو بی تاب

لحظه ای ای نگار گوشم کن یا دگرهمچو خود خموشم کن

شمع عمریکه بی جهت سوزد دیده بر راه مرگ خود دوزد

بی تو دنبال مرگ خود گردم بعد ازاین ، این بُود دگر دردم

نکنـد عمـر من فـزون باشد دل پر درد و غصه خون باشد




احوالات حضرت زهرا (س) (غلامرضا هادی اردبیلی)

روح شعر و کلام یازهرا

صبره صبری دوام یازهرا

غصّه دن روز و شب یانان قلبی تیغ درده نیام یازهرا

آدی مرحم یارالی قلبلره دردی بی التیام یازهرا

هم سوزی سندیران صف ستمی هم سکوتی پیام یازهرا

لقبی ذات حقه محبوبه بنت خیرالانام یازهرا

اولین حجت الهه همسر مام اون بیر امام یازهرا

بو جلالیله ووردی سیلی سنه ثانیِ کینه کام یازهرا

سیلیدن جان ویرنجه اولموشدی بیرگوزون قانلی جام یازهرا

ئولدی غربتده زینبون اولدی مسکنی شهر شام یازهرا

غربا باغینه شرف ویردی اوردا ایتدی مُقام یازهرا

زینبون تاپدی شهر غربتده عزت و احتشام یازهرا

دور قبرینده ایلیوب زوّار دائماً ازدحام یازهرا

درگهین دردمندیلر تانیور عرض ایدوللر سلام یازهرا

یری وار شیعه لر سنه اما آغلاسا صبح و شام یازهرا

سنه ساخلانمیوب وطنده ولی حرمت و احترام یازهرا

ئولدیگی باغ زینبه ویریلوب دفن اولوب اول گرام یازهرا

سنون ئوز باغوی ایدوبلرغصب وطنونده ظلام یازهرا

آخان اولدوزکیمی گجه یاری هارا ایتدون خرام یا زهرا؟

هیچ بلن یوخدی هاردا دفن اولدن ای همای همام یازهرا

بو وسیع دهریده سنون آدوا یوخدی دارالسلام یازهرا

قلبیدن موجی قانلی دریاسن

هاردا اولسون شهیده زهراسن

آدوه شیعه افتخـار ایلر گوزلرین دائم اشکبـار ایلر

قبروون حسرتنده هر شیعه گوزلری یاشلی آه و زار ایلر

بیرگونی قان آلان بالون گلسه قبروی خلقه آشکار ایلر

قویاروق قبرو ه اسن ئورگی قلبیدن غملری کنار ایلر

به ابی انت عُمّی جمله لرین هامی دیلده اوگون شعار ایلر

نه تسّلا نه سّد صبر اوندا گوزلرین یاشلارین مهار ایلر

شیعه حسرتله گزدیگی قبری گوز یاشی باغ لاله زار ایلر

مرقدون بنذیر فدک باغینا گل آچوب عالمی بهار ایلر

رونقین کربلا ویرر الدن گللرین قبروه نثار ایلر

کیچیلر قبروون قباقینده افتخاراتین اختصار ایلر

قلبلر یوز قویار بو قبره طرف تربتون تحت اختیار ایلر

قبله تک قدریده مقدس اولار خلقی ئوز وصلینه خمار ایلر

تربتوندن اله سالا هر کیم گوزلر اوستنده یادگار ایلر

اونی قویماز کناره بیر لحظه تترین قلبه همجوار ایلر

آشکار اولسا مرقدون بلورم کعبه تک کسب اعتبار ایلر

من دئدیم کعبه ،کعبه دن باش اولار قبروه کعبـه افتخار ایلر

قوشلار کعبه فوج زواره ئوزینه آبرو مزار ایلر

*بیرده قبله دونر یعنی بیت الله آدین عالمده پایدار ایلر

قدروی سندیرانلاری کعبه حشره جک خوار و شرمسار ایلر

قوی آچوم بوردا بو تراب سوزین

ماهتاب اوسته آفتاب سوزین

بو ترابیکه شاه مرداندی دردوغم کشورینده سلطاندی

قویدی بیز حسرتین چکن داشا یوز گوز یاشیلان اویوزکه الواندی

دئدی آچ قان دولان گوزون زهرا دلبرون گور نه دیده گریاندی

مسجد غمدی غصه لی قبرون پیکرون صدمه دیده قرآندی

سن یاتوبسان مزاریده راحت قلبیمون عالمنده طوفاندی

سن بوقبره سخلدقون گجه دن گئجه گوندوز گوزومده ظلماندی

قلبیم ازبسکه غصه دن داریخور ئوز ایویم گوزلریمده زنداندی

مرغ روحیم یارالی قوشلار تک سن یاتان قبرین اوسته ویلاندی

سنیلن گیتدی خوش گونوم زهرا ساچلارون تک علی پریشاندی

عالمون یوخ صفاسی زّره منه هر یـری غمفـزادی ویراندی

خلقیدن سانکی خالیدور عالم بیر منم بیرده درد هجراندی

دیندیرن یوخدی دوشمشم دلدن حیدره گور نه غملی دوراندی

اولمشـام قبــروه پناهنـده منی دیندیر ئورک دولی قاندی

مغسل اوستنده سینوی گوردوم قلبیم اوت دوتدی غصه دن یاندی

یاروون قانی تک آخور اشگیم ایله بیل چشمه سار جوشاندی

دورتوکوم یارون اوسته گوزیاشمی مظلومون اشگی درده درماندی

نیه سس ورموسن باتان سسیمه قاپوموز تک اورک الولاندی

قول قابورقون نجه سزلداردی داغلی سینم او نوعی سوزاندی

خیبری فتح ایدن قوی جسمیم تار مویون مثالی لرزاندی

چرپنور سینه ده سینان قلبیم ایله بیل پر شکسته طرلاندی

قبروه عرش و نُه فلک قربان

سنه غمدن اسن اورک قربان



تعریف حضرت زهرا (ع) (حسین غفاری )

فاطمه یک آسمان ادراک بود

فاطمه خورشید روی خاک بود

قلب حق در سینۀ او می طپید

از سر انگشتش نجابت می چکید

چشم زمزم از غمش نمناک بود

دامنش از آب کوثر پاک بود

آسمانی بود صاف و بی کران

قصه گویی بود در شهر کران

دستهایش خوابگاه پینه بود

قلب پاکش قتلگاه کینه بود

خاک پایش آبروی خاکیان

آستـانش معبـد افـلاکیان

صالحـات باقیـاتش مستمـر

بذل و جودش همچو قبرش مستتر

ماه در پیشانی او خانه داشت

شمع رویش یک جنان پروانه داشت

تار گیسویش کمند شیر بود

فاتح خیبر در آن زنجیر بود

خانه اش در سادگی ممتاز بود

هر چه در آن خانه بود اعجاز بود

لاله زار لاله هـای نـاز بود

در به روی مستمندان باز بود

گرچه یک زن با هزاران درد بود

زن مگو او یکتنه صد مرد بود

در مصاف دشمنان نستوه بود

پشت حیدر او مثال کوه بود

هیچ میدانی چرا آن بت پرست

مست بیرحمانه پهلویش شکست

جرم او برگشتن از ایمان نبود

جرم او سرپیچی از قرآن نبود

جرم او در فکر دشمن کم نبود

جرم او این بود قدّش خم نبود

جرم او این بود نا سالم نبود

جرم او این بود که مجرم نبود

گفت من از حق حمایت می کنم

از غـدیـر خم حراست می کنم

من طرفدار حقیقیت خواهیم

تشنــۀ جـام رسول اللهیم

من بـه دنیـا مجتبا آورده ام

کربلا در بطن خود پرورده ام

ای حسادت پیشه گان برده خو

سست پیمانان رذل و کینه جو

همسرم حیدر عدالت گستر است

رهنمای امت پیغمبر است

بازوانش قلعه امنیت است

بندبند پیکرش از غیرت است

خانه اش منزلگه اغیار نیست

کعبه جای عقرب جرار نیست

این حقیقت همچو کوکب منجلی است

بعد پیغمبر فقط حق با علی است

ای قلم اینک دگر وقت عزاست

فاطمه تا گفت حق با مرتضاست

آنچنان زد با لگد بر طاق دَر

پشت دَر با محسنش زد بال و پر

سنگ ، کاری را که با آئینه کرد

میخ در آن کار را با سینه کرد

سینه دفتر شد قلم مسمار در

منتشـر شـد داستانی معتبر

صد هزار افسوس زهرا خسته بود

دست حیدر را پیمبـر بسته بود

دست خیبر گیراو گر باز بود

سر ز نامردان یثرب می ربود

گر پیمبر دست او را می گسست

گردن نحس عمر را می شکست

لاله اش خونین به روی خاک بود

سینـۀ غیـرت از غـم چاک بود

زینب و کلثوم بر سر می زدند

بوسه بر پاهای مادر می زدند

خانه را برهم کشاکش کرده بود

مجتبی در گوشه ای غش کرده بود

یک پسر گویا ولی جان داده بود

روی پـاهـای پـدر افتـاده بود

صورتش را حوض کوثر کرده بود

اشک چشمش خاک را تر کرده بود

مرتضا خم شد به حال شورو شین

گفت بـابـابت فـدایت یا حسین

این محن یک قطره از دریای توست

گوشه ای از روز عاشورای توست

خیمه هایت رقص آتش می کنند

دخترانت تشنه لب غش می کنند

سینۀ زهرا و میخ در کجا

دستهای زینب و خنجر کجا

دستهای بستۀ حیدر کجا

پنجۀ عباس نام آور کجا

لالۀ پـاییـزی پـرپـر کجا

حلق مذبوح علی اصغر کجا

قدر این درگه بدان غفاریا

نعمتش را تاکند افزون خدا

چون نمک خوردی نمک گیرش شدی

مبتلای بند زنجیرش شدی

او تو را از غم رهایی می دهد

با وصالش آشنایی می دهد




زبانحال حضرت زینب در سوگ مادر (حسین غفاری )

آی گویده کی اولدوزلار مهپاره ننم ئولدی

یـازدی غم و اندهین دیـواره ننم ئولدی

اون سکیز ائیل عمرینده غم پیرهنین گیدی

هر کیم آنا سسلیدی فوراً اونا جان دئیدی

گورسیدی بیرین غملی صبحه کیمی غم ییدی

اشکین اَلَین گوزدن رخساره ننم ئولدی

همسایه لرین بیزدن آرتوق کرم ایلردی

کیم دردینی آچسیدی درمان ننم ایلردی

گورسیدی بیری آجدی قلبی ورم ایلردی

گوز یاشی توکن ئوزگه بیماره ننم ئولدی

بیر گون توکولوب اوچ یوز نامرد و فرومایه

آتش دَر زهـرادن اوج ایتـدی ثریایه

اولمادی چیخان ایودن بیر با شرف همسایه

بیر گول کیمی سانجلدی مسماره ننم ئولدی





مین راز نهان تاپدیم هر راز و نیازیندن

دویمازدی بابام حیدر ترتیل حجازیندن

عطرین آلوران هر گون محراب نمازیندن

محرابی ووران طعنه گلزاره ننم ئولدی

من بیر باجیام ایوده قارداشلاریما آرخا

هر گون حسنیم گولسه گویا سو گلر آرخا

کلثومی دیر زینب تک قویما باجیم قورخا

قارداشسیز آدامسیز تک بیچاره ننم ئولدی

غسلی ویریلن وقته بیر ماه جمیلی دی

بیر صورتی عنابی بیر صورتی نیلی دی

باعث او ایکی رنگه دیواریله سیلی دی

قویدی بابامی حسرت دیداره ننم ئولدی

زبانحال حضرت علی (ع)

هنگام غسل حضرت زهرا (س)از مهدی قلندری






باز خواهم عقده های کهنۀ دل وا کنم

باز خواهم جام دل پر از مِیِ زهرا کنم



باز میخواهم سکوت لحظۀ ها را بشکنم

خرمن صبر و شکیب شیعه را آتش زنم

باز خواهم از ملال فاطمـه انشاء کنم

دشمن زهرا به اذهان جهان رسوا کنم

از چه نام قاتل زهرا به پشت پرده است

نام آن کس که خیانت در امانت کرده است

کس نمی گوید عمر دست خیانت باز کرد

از حسادت فتنۀ زهرا کُشی آغاز کرد

کس نمی گوید زحیدرحق گرفت و دست بست

درگهش آتش زد و پهلوی زهرا را شکست

کس نمی گوید عمر بر آل طاها کرد پُشت

در بغل قرآن گرفت و کوثر قرآن بکُشت

کس نمی گوید پیمبر گوهری برجا گذاشت

روی آن گوهرچرا از کینه ثانی پا گذاشت

کس نمی گوید پیمبر لالۀ نیلی نداشت

روی زهرای معّزا طاقت سیلی نداشت

غاصبان حق زهرا وحشیانه تاختند

بر خدا سوگند ، قدر فاطمه نشناختند

فاطمه معنای در خون ولایت خفتن است

فاطمه تا پای جان از حب حیدر گفتن است

فاطمه یعنی علی را ذوالفقاری در مصاف

فاطمه یعنی دل بشکسته را کردن طواف

فاطمه یعنی عقیده فاطمه یعنی یقین

فاطمه یعنی خدا را سایه ای اندر زمین

فاطمه یعنی تجلی فاطمه یعنی جلی

فاطمه یعنی محمد فاطمه یعنی علی

فاطمه یعنی شریعت فاطمه یعنی شرف

فاطمه یعنی حقیقت فاطمه یعنی هدف

فاطمه یعنی همان مرآت مصدومِ به سنگ

فاطمه یعنی یگانـه یـاسمین سـرخ رنگ

فاطمه یعنی همان گوهر که نشناسد محک

فاطمه یعنی گـل پـژمـردۀ بـاغِ فـدک

فاطمه یعنی شهادت بهرشیعه مذهبی

فاطمه یعنی شـرار انقـلاب زینبـی

فاطمه یعنی مـیان شعلـۀ در سـوختن

فاطمه یعنی به زینب سوختن آموختن

فاطمه یعنی نبوت فاطمه یعنی معـاد

فاطمه یعنی امامت فاطمه یعنی جهاد

فاطمه یعنی مسّرت فاطمه یعنی سرور

فاطمه یعنی به جنّت شیعه را رمز عبور

فاطمه یعنی ملال و گریه و افغان و آه

فاطمه یعنی شبانه درد دل گفتن به چاه

فاطمه یعنی بقیع سرد و قبر بی نشان

فاطمه یعنی دلیل غیبت صاحب زمان

فاطمه یعنی طراوت فاطمه یعنی ربیع

فاطمه یعنی سرشگ پشتِ دیوارِ بقیع

در مقام دخت طاها جستجوها شد بسی

همچو قبرش قدر زهرا را نمی داند کسی

قطره ای گفتم ز بحر شرح حال فاطمه

خارجم از حیطۀ درک جلال فاطمه

یا اباصالح تو میدانی نشان مادرت

توفقط آگاهی از قبر نهان مادرت

خود بگو یابن الحسن زهرا چرا مقتول شد

دفن او آخر چرا بر نصف شب موکول شد

آه از وقتی که چشمان علی در خون نشست

فاطمه وقت غروب از این زمانه چشم بست

مرتضی قلب پریشانش بدست صبر داد

پیکر محبوبه اش را روی یک مغسل نهاد

دلبر بی جان زحیدر باز هم دل می ربود

پرده از رخسار نیلی گشتۀ زهرا گشود

چهرۀ زهرای خود را قبله گاه راز کرد

درد دل با همسر مجروحه اش آغاز کرد

نوح را در بحر درد خود شگفتی فاطمه

کشتی عمرم ز چه پهلو گرفتی فاطمه

منکه درمان بهر دردت می توانستم چرا؟

زخم پهلوی شکستت را ندانستم چرا؟

باید از هجران تو جان می سپردم فاطمه

ای عجب مرگ تو را دیدم نمردم فاطمه

من گرگ هر دردوی سنلن بولیدیم بولمدیم

من گرگ غسلون ویرن ساعت ئولیدیم ئولمدیم

ئولمدیم قالدیم جنازون اوسته سینه داغلادیم

ئولمدیم ئـوز اللـریمله گوزلروی باغلادیم

دویمشـام جانـه داخی سنسیز جهانی نیلیم

قورخورام سندن صورا دنیاده چوخ عمر ایلیم

ئولمرم بو صبر و طاقت که منیم وار فاطمه

آچ گوزون سیندرما دوستوم ، دشمنیم وار فاطمه

لکّه قان دوشمش گوزون آچ ، یومما یاندیردون منی

آند اولا ئوز جانوه زهرا اوتانـدیردون منی

من نجه بو عشقیمون سر رشته سین سنلن قیریم

من نجه آخـر سنی خاک بقیعـه تاپشریم

من نجه ئوز اللریملن جسموه خلعت بوکوم

من نجه سیلی گویردن صورته تپراق توکوم

من نجه سنسیز بو ایوده گوندوزی شام ایلرم

من نجه آغـلار قالان اطفـالی آرام ایلـرم

دلخوشیدیم عمرومه سنلن سنی ئولدوردیلر

مین ایل عمر ایتسم چتین بیرده یوزوم سنسیز گولر

ایتدیلـر جبریـل ئوپن درگاهی مقتل فاطمه

چوخ یورولمشدون بو آز عمرونده دینجل فاطمه

دینجل ای عمـرینـده راحت بالشـه باش قویمیان

دینجل ای جاندان دویان اوغلی حسیندن دویمیان

بو ترابی عیبی یوخ تیره تـرابه ساتموسان

یات گجه لر یاتمیان زهرا نه راحت یاتموسان

اشگمیلن سو قارشدی آب غسل ایتدیم سنه

گوز یاشیم قانه دولاندی فاطمه سس ویر منه

سو توکور اسما پریشان ایلیور گیسولرون

وای منه زهرا نجه صدمه گوروب پهلولرون

بیلمورم بو مدتی بو یاریه دوزدون نجه

سن حسینه الده بیر کوینک توخوردون چوخ گجه

بیلمدیم زهرا گینه چاره ایدردیم یاروه

چوخ اورکلندیم اوتاندیم باخماقا رخساروه

قالخمیوردی بیر الون روشندی بو مطلب منه

کاش دیوردی سینونده یاره سین زینب منه

یاروی گوردوم الیم قوینومدا قالدی فاطمه

آچ گوزون باخ گور نجه حیدر قوجالدی فاطمه

ایلیوب الآن قرانلوقدا حسینون سینه چاک

عاجزم نیلیم اوشاقلارون ئوزین ایلور هلاک

زینبون گاهی گلور حاله گهی حالدان گیدور

مغسل اوسته جسموه باخدقجا تزتز غش ایدور

نصف شبدی باشون اوسته اّول آخشامدان وارام

ایستورم غسلون ویرم کفن ایلیم تز قورتارام

غسلیدن ال ساخلارام فکر ایتمه حیدر دینجلور

من یودوقجا ایندی مسمارین یریندن قان گلور

گوزلریمدن قان سوزور سینونده کی یارون کیمی

فاطمه آواره یم طفلان آوارون کیمی

کاش اجل الآن خلاص ایلیدی دنیادن منی

کور اولیدی گوزلریم بو حالدا گورمیدیم سنی

من نه حاله قالمیشام گویا فقط زینب بلور

قالخزور خیردا الین گوز یاشیمی یوزدن سیلور

وار قاباقـدا آگهم نه ماجرا سی زینبین

بیرده باشیندن آچیلماز باش قراسی زینبین

بو فلک قویماز قیزیم عمرینده لحظه دینجله

قوی سنه من غسل ایدیم زینبده اورگنسون هله

بیر گونی زینب دوشر شامه وطندن دور اولار

اوچ یاشندا بیر قیزا غسل ایتمگه مجبور اولار

او قیزین سویلله زهرای سه ساله آدینه

هر اونا زینب باخاندا سن دوشرسن یادینه

چون سنه چوخ اوخشیار چوخ نازیلن بسلر حسین

سسلین وقتـه اونـی دائم ننـه سسلر حسین

بیر گیجه سن تک آلار آز عمرونون پاداشنی

جان ویرنده سینه ده ساخلار حسینون باشنی

او قیزا غسل ایلیلّر نصف شبده سن کیمی

دفنینه خاطر قالار آواره زینب من کیمی

من سنه تاپدیم ولی زینب اونا تاپماز کفن

هیچ علاج اولماز قالار اگنینده کهنه پیرهن

من بقعیون تپراقیندا جسمووه قیلام مزار

زینبیم ویرانه یرده اول قیزین قبرین قازار

اللری گلمز قویا قبره رقیم وای دئیر

یوزده سیلی رّدین ئوپدوکجه ننم لایلای دیئر



زبانحال حضرت علی (ع) در فراق حضرت زهرا (س)از آقای هادی

ای مسافر گوزوم سنه قربان اولا

ایوندن دوشوبسن گجه یاری یولا

مهــلاً مهــلا

بی کس زهرا



بیرگوزآچ ویر صدا مَلین زینبه صورتین اشگینـه بلین زینبه

تخت تابوتون دالسیجان قاچان گوزیاشین صورته الین زینبه

مهــلاً مهــلا بی کس زهرا

ناز پرورحسین نجه گور آغلیور گوز یاشین سارالمش یوزینه باغلیور

داغ چکوب قلبینه آنا سیزلیق غمی داغلانان قلبیمی ناله سی داغلیور

مهــلاً مهــلا بی کس زهرا

بو ی هجرانـوی بالالار آلـدیلار دورت گلون دورت بالون ننه سیز قالدیلار

قهر ایدنلر کیمی گیدوسن نیمه شب باشـلارا قیزلارون قـروی سـالدیلار

مهــلاً مهــلا بی کس زهرا

یوروبدورجسموی بلورم یاره لر سینه یارون اولوب من کیمی دیده تر

نصف شب ئوز مداروی ترک ایدورسن دورت ستارون قالور باتوسان ای قمر

مهــلاً مهــلا بی کس زهرا

هیچ آنا سن کیمی بالاسین آتمیوب بحر غمده اوزوب ساحله چاتمیوب

سن علی عمرینون تز باتان ماهی سن آیدا سن تک بئله غصه لی باتمیوب

مهــلاً مهــلا بی کس زهرا

عرش امیدیدن دوزدی که آخموسان خاتم هجروی بارماقا تاخموسان

خسته جیرانلارون ملشور فاطمه بیر دونوب قان دولان گوزیلن باخموسان

مهــلاً مهــلا بی کس زهرا

ایویمون زینتی گـوزلی فاطمه عشقیمون غصه لی غزلی فاطمه

غم هجرون منه داخی تلخ ایلدی اوّل و آخـری ازلـی فاطمه

مهــلاً مهــلا بی کس زهرا

سن منیم قلبیمون قیریلان تاریسن سن منیم عمریمون باغینون باریسن

ندن قویدون منی بی کمک فاطمه حیدرین همدمی یارالی یاریسن

مهــلاً مهــلا بی کس زهرا

سن چراغ دلین جوهری یاغی سن اورگ امیـدینون گلشن باغی سن

ولی ایندی گرک دئیم آی فاطمه قلبیمون باشینون توختاماز داغی سن

مهــلاً مهــلا بی کس زهرا

سن سنق نی لره غصه لی ناله سن سن گوزومدن دوشن غملی بیر ژاله سن

سن اوجالتدون منی، سن قوجالتدون عمریمون فصلینه تز سولان لاله سن

مهــلاً مهــلا بی کس زهرا

یارالی آهو تک مَلَرم فاطمه گوز یاشین یولوا اَلَرم فاطمه

تخت تابوتیده سفر اوستنده سن من دالونجا مَلر گلرم فاطمه

مهــلاً مهــلا بی کس زهرا








ایام شهادت حضرت فاطمه زهرا تسلیت باد

هنگامي که خواستند علي عليه‏السلام را به مسجد ببرند

با مقاومت فاطمه عليهاالسلام

روبرو شدند و فاطمه عليهاالسلام براي جلوگيري از بردن همسر گرامي‏اش

صدمه‏هاي روحي و جسمي فراواني ديد که بيان همه

آنها از توان زبان و قلم خارج است؛

فقط به گوشه‏اي از آن در يک نقل تاريخي اشاره مي‏کنيم؛

وگرنه در اين موضوع، نقل هاي تاريخي فراوان است.

خلاصه ماجرا همان است که در نامه خود عمر ملعون

به معاويه ملعون آمده است.

در بخشي از آنچنين مي‏نويسد:

«... وقتي درب خانه را آتش زدم (آن گاه داخل خانه شدم)

ولي فاطمه درب خانه

راحجاب خود قرار داد و مانع از دخول من و اصحابم شد.

با تازيانه آن چنان بر بازوي او زدم

که مانند دملج (بازوبند) اثر آن بر بازوي او ماند؛ آن گاه صداي ناله او بلند شد؛

چنان که نزديک بود به حال او رقت کنم و دلم نرم شود؛

ولي به ياد کشته‏هاي بدر و اُحد که به دست علي کشته شده بودند...

افتادم،

آتش غضبم افروخته‏تر شد و چنان لگدي بر درب زدم که از صدمه آن جنين او

(به نام محسن) سقط شد." فَعِنْدَ ذلک صَرَخَتْ فاطِمَةُ صَرْخةً...

فَقالَتْ يا اَبَتاهُ يا رَسُولَ الله‏ِ هکَذا کانَ يُفْعَلَبِحَبيبَتِکَ وَ اِبْنَتِکَ... ؛

در اين هنگام، فاطمه چنان ناله زد، پس فرياد زد: اي پدر بزرگوار! اي رسول خدا!

اين چنين با عزيز دلت و دخترت رفتار کردند." سپس فرياد کشيد:

فضه به فريادم برس که فرزندم را کشتند. سپس به ديوار تکيه داد و

من اورا به کنار زده، داخل خانه شدم. فاطمه در آن حال مي‏خواست

مانع (بردن علي) شود، من از روي روسري چنان سيلي به صورت او زدم

که گوشواره از گوشش به زمين افتاد...»

آن چه بيان شد و قلم با صد شرمساري آن را بر صفحه کاغذ آورد،

تنها گوشه‏هايي از ستم هايي است که بر آن بانوي دو جهان رفته است

و تنها گوشه ی اندکی از جنایان عمر لعنه الله علیه است





لعن الله قاتلیک یا فاطمه الزهرا 

در شهادت فاطمه زهرا عليهاسلام اختلافات زيادي

در روايات به چشم مي خورد.


در بعضي از روايات چنين به نظر مي آيد که در حين شهادت،

اميرالمومنين علي عليه السلام در مسجد بوده است و او را

بعد از شهادت همسرش خبر کرده اند.

ولي از بعضي از روايات برمي آيد که اميرالمومنين بر بالين

سر زهرا عليهاسلام حاضر بوده است.

روايتي که مي گويد اميرالمومنين در لحظه جان دادن زهرا عليهاسلام

در خانه حاضر نبوده، اين است:

اسماء بنت عميس مي گويد:


وقتي شهادت بانوي دو عالم فاطمه زهرا (عليهاسلام) نزديک شد،

فرمود:« اي اسماء، جبرئيل در رحلت پدرم مقداري کافور از بهشت آورد و

پدرم آن را سه قسمت نمود. ثلثي براي خودش،

ثلثي براي علي عليه السلام و

ثلثي براي من. اين کافور را بياور و کنار بستر من بگذار.»من کافور را آوردم.


سپس در حالي که خوابيده بود، روي خود را انداخت و فرمود:

« وقت نماز، مرا صدا بزن. اگر جواب دادم که هيچ، و الا بدان که من به

سوي پدرم شتافته ام.»

بعد از لحظاتي، فاطمه عليهاسلام را صدا زدم ولي او جوابي نداد.

گفتم:« اي دختر محمد مصطفي صلي الله عليه و آله وسلم!

اي دختر آن کسي که به

خداوندش تا قاب قوسين نزديک شد.» اما جوابي نشنيدم.


روپوش از صورت مبارک فاطمه کنار زدم و ديدم جان

به جان آفرين تسليم کرده است.

خود را روي بدن مبارکش انداختم و آن صورت نيلي را بوييدم و گفتم سلام

مرا به پدرت برسان.


در اين هنگام دو فرزند آن بانو، حسن و حسين، که در

حدود 6 و 7 سال داشتند،

از راه رسيدند و پرسيدند:« چرا مادر ما در اين ساعت خوابيده؟»


گفتم:« اي يتيمان فاطمه، مادرتان نخوابيده بلکه دنيا را وداع کرده است.»


امام حسن و امام حسين خود را روي بدن مطهر مادر انداختند

و او را بوسيدند.

امام حسن گفت:« مادر جان، من حسنم، با من حرف بزن

قبل از آن که روح از بدن من بيرون رود.»


امام حسين گفت:« مادر جان، من پسرت حسينم، با من سخن بگو قبل

از آن که قلبم از حرکت بايستد و بميرم.»


يتيمان گريه و ناله سر داده بودند.


گفتم:« اي دو ريحانه رسول خدا، برويد و پدرتان اميرالمومنين را خبر کنيد.»


آنها با گريه و ناله خارج شدند و به طرف مسجد رفتند. خبر شهادت مادر را

به اميرالمؤمنين رساندند. اميرالمؤمنين شتابان به سوي خانه آمد و

در راه با صورت به زمين خورد و زمزمه کرد که:

« اي دختر رسول خدا، تا تو بودي من دل خود را

به تو تسلي مي دادم. حالا ديگر اين دل غمزده ام

را به چه کسي تسليت دهم.»


اميرالمومنين داخل خانه شد ولي با يک دنيا حسرت با

جسد بي روح فاطمه روبرو گرديد

و اين شعر را سرود:« هر دو دوست بالاخره يک روز از هم جدا مي شوند

و طعم فراق را خواهند چشيد. اينکه من فاطمه را بعد از

احمد صلي الله عليه و آله و سلم از دست دادم و

بين ما فراق و جدايي حاصل شد،

دليل است بر اينکه هيچگاه دوستي‌ها و نزديکي ها پايدار نيست و

اين چرخ گردون بين آنها تفرقه مي افکند.»

اما روايتي که مي گويد اميرالمومنين در لحظه شهادت

فاطمه عليهاسلام حاضر بوده است

اين است:


امام علي عليه السلام مي فرمايد: فاطمه عليهاسلام

لحظاتي قبل از شهادت

گفت:« اي پسر عمو، جبرئيل نزد من آمد و بر من سلام کرد و خبر داد که

من همين امروز به رفيع اعلي ملحق خواهم شد و سپس رفت.»


لحظاتي گذشت. ما که دور آن بانو نشسته بوديم شنيديم که فاطمه گفت:

« و عليکم السلام» بعد فرمود:

« اي علي جان، به خدا قسم اين ميکائيل* است

که مرا مانند جبرئيل بشارت به بهشت مي دهد.»


ناگهان ديديم فاطمه عليهاسلام چشمان خود را تا آنجا که

مي‌توانست باز کرد و گفت «و عليکم السلام» و سپس گفت:

« علي جان، به خدا قسم قابض الارواح آمد.

اين عزرائيل است که بال هاي خود را از شرق و غرب عالم گسترده.»

بعد فرمود:« سلام بر تو اي گيرنده روح ها!

عجله کن و جان مرا بگير! اما به آرامي.

با من مدارا کن.»


در اين هنگام فاطمه عليهاسلام چشمان بي رمق خود را بست.

و پس از آن ديگر جسدي بي‌روح بود، تو گويي اصلا هيچ‌گاه زنده نبوده است.

علت نهايي وفات فاطمه عليهاسلام دو گونه بيان شده.

امام صادق عليه السلام فرمود:

« علت وفات فاطمه (عليهاسلام) همان ضربه هايي

بود که قنفذ ملعون، غلام عمر، به او زد و

آن ضربه با غلاف شمشير و به امر عمر بود.


و در روايتي ديگر چنين آمده: علت وفات فاطمه عليهاسلام آن بود

که وقتي عمر با سيصد نفر بر خانه او هجوم برد،

فاطمه عليهاسلام پشت در بود.

عمر با پاي خود ضربه اي به در نيم‌سوخته زد و فاطمه افتاد.

سپس محسن، جنيني که در شکم داشت، سقط شد.

روشهای افزايش وزن-ايرنا

روشهای افزايش وزن-ايرنا







يك مشاورتغذيه ورژيم درماني گفت: مصرف يك هزارو ‪۱۰۰‬كيلوكالري بيشتر از غذاي عادي روزانه، در هفته به‌ميزان يك كيلوگرم وزن راافزايش مي‌دهد.

دكتر "رضا آمري نيا" روزدوشنبه‌درگفت وگو با خبرنگار ايرنا مركزاستان تهران افزود: برنامه‌غذايي، خواب كافي و رعايت فواصل بين خواب و تغذيه در افزايش وزن نقش موثري دارد.

وي اظهار داشت: در رژيم چاقي فرد بايد صبحانه را ديرتر از وقت معمول و با رعايت فاصله زماني حداقل ‪۱/۵‬تا دو ساعت پس از بيدار شدن بخورد.

آمري نيا افزود: افراد لاغر بايد در طول رژيم چاقي از فعاليت‌هاي بدني شديد پرهيز كنند چرا كه براي افزايش وزن ميزان دريافت انرژي بايد بيشتر از درصد از دست دادن انرژي باشد.

وي برخورداري ازسلامت جسمي و روحي كامل براي افزايش وزن را مهم دانست و گفت: عدم ابتلا به‌بيماري‌هايي همچون پركاري غده‌تيروئيد، بيماري‌هاي انگلي و بيماري‌هاي دستگاه گوارش از آنجا كه در كاهش وزن موثر است، براي افزايش وزن ضروري است.

وي تاكيدكرد: بي‌اشتهايي دراغلب افراد منشا رواني دارد كه‌بر اين اساس برخورداري از سلامت رواني نيز براي تاثيرگذاري رژيم چاقي و افزايش وزن ضروري است.

آمري نيا اظهارداشت: مصرف داروهايي همچون "بكواكتين"، "سيپراكتام" و "سيپروهپتادين" در افزايش اشتهاي فرد نقش موثري دارد.

اين كارشناس افزود: مصرف مولتي ويتامين‌ها به خصوص مولتي ويتامين‌هاي حاوي مينرال نيز در افزايش اشتهاي فرد موثر است.

وي گفت: دررژيم‌هاي چاقي، فرد بايدازمصرف غذاهاي پرحجم كم‌كالري همچون سبزيجات قبل از غذا، به‌دليل پركردن سريع معده و ايجاد سيري زودرس، پرهيز كند.

آمري نيا خاطرنشان كرد: باتوجه به اينكه در تركيبات رژيم‌هاي منجر به چاقي از مواد پركالري همچون چربي‌ها بيشتر استفاده مي‌شود، پس از رسيدن به وزن ايده‌آل تغيير شيوه تغذيه ضروري است.

وي افزود: رژيم‌هاي چاقي در افراد مسن و مبتلايان به بيماري‌هاي قلبي - عروقي، ديابت و آسم توصيه نمي‌شود زيرا ممكن است عوارض ناشي ازدريافت بيش از حد انرژي در فرد افزايش يابد.

تغذيه مناسب در سردرد و ميگرن

دکتر رضا آمری نيا: سردرد معمولاً به صورت دردى مبهم تعريف مى شود كه به دنبال ناراحتى يا استرس ايجاد مى شود. از علل مهم آن بعد از موارد مذكور مى توان به مشكلات مربوط به عضلات پشت يا گردن اشاره كرد. اگر درد متعاقب بيدار شدن از خواب ايجاد شود، معمولاً نشان دهنده فشار خون بالا است. حدود ۱۰درصد از سردردها به عنوان سردردهاى ميگرنى ناميده مى شوند كه معمولاً علل ژنتيكى دارند. اين نوع سردردها ناشى از گشاد شدن يا تنگ شدن عروق مغز است. توجه كنيد اگر به صورت ناگهانى و شديد دچار سردرد شديد براى تشخيص علت آن حتماً بايستى به پزشك مراجعه نماييد.
مواد غذايى حساسيت زا ممكن است در حين خوردن غذا آشكار شود و پس از مدتى كه هضم و جذب صورت گرفت، باعث ايجاد ميگرن شود. تغييرات هورمونى و استرس نيز ممكن است از علل مهم ميگرن باشد.
مواد غذايى حاوى عناصر و تركيباتى هستند كه عروق خونى را تحت تاثير قرار مى دهند و در افرادى كه مستعد به سردردهاى ميگرنى هستند ايجاد مشكل مى نمايند. اين تركيبات در غذاهايى چون شير گاو، شكلات و نوشابه هاى الكلى، پنير سفت و كهنه، مركبات، كنسروهاى گوشت و ماهى، محصولات تخميرى، آجيل، انجير، خرما، كشمش، پياز، آسپارتام يا قندهاى رژيمى و كافئين ديده مى شود. بنابراين از مصرف آنها بايستى پرهيز نماييد. سيگار و قرص هاى ضدباردارى نيز در ايجاد سردرد نقش دارند. چربى هاى اشباع شده نيز يكى از علل مهم ايجاد سردردهاى ميگرنى هستند كه علت آن به واسطه افزايش ترشح مواد ايجادكننده سردرد است.
• مواد مغذى مفيد در سردردها
- ويتامين B12: ممكن است كه باعث كاهش علائم شود.
- منيزيوم: باعث كاهش سردردهاى ميگرنى بالاخص در زنان مى شود. لازم به توضيح است منيزيوم بايستى همراه با ويتامين B6 مصرف شود، چرا كه اين ويتامين باعث تجمع داخل سلولى منيزيوم شده و در ميگرن هاى شديد و حاد تجويز اين دارو تحت نظر پزشك بسيار موثر است.
- كلسيم: ممكن است باعث كاهش علائم شود و بايستى همراه با ويتامين D مصرف شود.
يك نكته بسيار مهم آنكه روغن گل پامچال داراى خاصيت ضدالتهابى بوده و باعث كاهش درد در اين بيماران مى شود.
• مواد غذايى مفيد در سردردها و ميگرن
سبزيجات و ميوه هاى تازه،حبوبات ، ماهى،زيتون،سير،زنجبيل، چغندر، خيار، آب هويج، كرفس، جعفرى، اسفناج.

مفاخره حضرت زهرا(س)

مفاخره حضرت زهرا(س)

علی (ع) به فاطمه گفت پیغمبر مرا بیشتر از تو دوست دارد.


زهرا (س)گفت: واعجبا بیشتر از من!

من نور دیده پیغمبرم ،من جگر پاره او هستم،من یگانه دختر باقی مانده او هستم.

علی (ع) به ایشان فرمودند:اگر باور نمی کنی برویم خدمت پیامبر (ص) بپرسیم.

فاطمه وعلی رفتند نزد پیغمبر(ص).

فاطمه عرض کردند:پدر جان ،کدام یک از ما را بیشتر دوست داری؟

پیامبر فرمودند:تو محبوب تر نزد من هستی وعلی عزیزتر از تو.

علی (ع) گفت کمن نگفتم ،من آنم که در خانه خدا متولد شده ام.

فاطمه گفت:من دختر کسی هستم که او رابه سدره المنتهی بردند.

علی (ع) گفت:من کسی هستم که جبرئیل خدمت من کرده است.

فاطمه(س)گفتکمن کسی هستم که فرشه راحیل با من سخن گفت وملائکه برای خدمت من برخاستند.

علی گفت:من مجاهد در تاویل قرآن هستم .

فاطمه گفت:من سپر حفظ کننده قرآن هستم.

علی گفت :من من تقسیم کننده بهشت ودوزخم.

فاطمه گفت:من دختر شفیع روز جزا هستم.

علی (ع)گفت:من آنم که با اصحاب فیل و رقیم سخن گفتم.

فاطمه گفت :من آنم که پدرم مرا از بهترین اولاد خود شمردوبا ما مباهله کرد.

علی گفت :من آنم که شیعیان من از دانش من بهره مند می شوند.

فاطمه گفت:من آن دریای عصمتم که ازعلم من نصیب می برند.

علی گفت :من انم که به نام من آدم توبه کرد.

فاطمه گفت :من آنم که توبه او به واسطه من قبول شد.

علی گفت:من مانند کشتی نوح ،کشتی نجاتم.

فاطمه گفت من هم کشتیبان وشریک آنم.

آنگاه فاطمه به پدر عرض کرد :یا رسول الاه مرا حمایت نمی کنی؟مقابل پسر عمت مرا تنها می گذاری؟

علی گفت: من از محمد به منزله نفس او هستم .

فاطمه گفت :من گوشت و پوست و خون او هستم.

علی گفت منم صحاف آسمانی.

فاطمه گفت :منم شرافت آفرینش.

علی گفت :منم صاحب نیکوئی ها.

فاطمه گفت:منم بهترین طعم نیکویی.

علی گفت :منم روشنی عالم.

فاطمه گفت منم فاطمه زهرا.

در این موقع حضرت رسول فرمودند:فاطمه دختر جان برخیز وسر پسر عمت را ببوسکه جبرائیل ومیکائیل و اسرافیل وعزرائیل وچهار هزار ملک برای حمایت پسر عمت آمدهاند.

فاطمه برخاست سر شوهر خود را بوسید وگفت:یا ابالحسن به حق رسول الاه مرا معذور فرما.

امیرالمومنین هم دست فاطمه را بوسید.




ادامه مطلب

دعاي فرج؛ مهمترين دعاي آيت‌الله بجهت (ره)

دعاي فرج؛ مهمترين دعاي آيت‌الله بجهت (ره)
حضرت آيت الله بهجت مي‌فرمودند: دعاي فرج بخوانيد، ظهور آقا را طلب كنيد.
ايشان اصل دعا را مي‌گذاشتند براي فرج و ظهور امام زمان... 
یک شنبه 4 اردیبهشت 1390 12:56 ب.ظ تعداد نمایش: 76



به نقل از از وبلاگ شخصي مرتضي آقا تهراني، حضرت آيت‌الله محمد تقي بهجت
(اعلي الله مقامه الشريف) سر درس مي‌فرمودند: 

شخصي در مسجد كوفه حاجتي داشت و براي اين حاجتش خيلي عج
ز و ناله به درگاه خداوند متعال مي‌كرد. يك مرتبه متوجه شده بود
آقاي بزرگواري جلوتر ايستاده‌اند كه گويا حضرت بودند، حضرت بهشون مي‌فرمايند:
اگر تو براي فرج و ظهور دعا كني تا بيايم؛ هم مشكل تو حل مي‌شود،
هم مشكلات ديگران حل مي‌شود، دعا كن تا ظهور حاصل شود. 

آيت‌الله بهجت (رضوان‌الله‌تعالي‌عليه) مي‌فرمودند: دعاي فرج بخوانيد،
ظهور آقا را طلب كنيد. ايشان اصل دعا را مي‌گذاشتن
د براي فرج و ظهور امام زمان (عجّل الله تعالي فرجه الشّريف)
كه گشايش اسلام و اهل اسلام است. انشاءالله درس بشو
د براي همه‌ ما كه در رأس هر دعايي كه مي‌خواهيم بكنيم
دعا براي ظهور امام‌زمان (ارواحنافداه) و آماده شدن براي همراهي در ركاب حضرت را طلب كنيم.

چهل حدیث در مورد حجاب زن و مرد


چهل حدیث در مورد حجاب زن و مرد





1- امام على علیه السّلام فرموده اند : پوشیده و محفوظ داشتن زن مایه آسایش بیشتر و دوام زیبایى اوست . غرر الحکم(5820)


2- امام صادق علیه السلام می فرمایند: حجاب زن برای طراوت و زیبایی اش مفیدتر می باشد. ( المستدرک، ج5)


3- امیرالمومنین علیه السلام در وصیت خود به امام حسن مجتبی علیه السلام فرمود:«با پوشش و حجابی که برای همسرانت قرار می‌دهی، چشم آنان را از هوس و حرام بازمی‌داری، چرا که حجاب برای آنها ثبات بیشتری به ارمغان می آورد. از خروج بی‌حساب و بی‌رویه زنان جلوگیری کن، زیرا مفاسدی دارد؛ و اگر می‌توانی، کاری کن که همسرانت غیر از تو را نشناسند و با مردان رفت و آمد نداشته باشند


4- حضرت موسی بن جعفر علیه السلام از پدران گرامیش از حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام نقل فرمود که: روزی شخص نابینایی اجازه ورود خواست. فاطمه علیهاسلام برخاست و چادر به سر کرد. رسول خدا فرمود:« چرا از او رو می‌گیری، او که تو را نمی‌بیند؟» فاطمه عرض کرد:« او مرا نمی‌بیند، اما من که او را می بینم. و او اگر چه مرا نمی‌بیند ولی بوی مرا که حس می‌کند


5- رسول خدا(ص) از حضرت جبرئیل(ع) سوال نمود که آیا فرشتگان خنده و گریه دارند؟ جبرئیل فرمود: بله. (یکی از آنجاهایی که فرشتگان می‌خندند) زمانی است که زن بی‌حجابی و بدحجابی می‌میرد، و بستگان او را در قبر می‌گذارند و روی آن زن را با خشت و خاک می‌پوشانند تا بدنش دیده نشود. فرشتگان می‌خندند و می‌گویند: تا وقتی که جوان بود و با دیدنش هر کسی را تحریک می‌کرد و به گناه می‌انداخت(پدر و برادر و شوهرش و...از خود غیرت نشان ندادند) و او را نپوشاندند، ولی اکنون که مرده و همه از دیدنش نفرت دارند او را می‌پوشانند.


6- در یک روز بارانی حضرت علی(علیه‌السلام) با پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) در بقیع بودند که زنی سوار بر الاغ از آن‌جا عبور می‌کرد. ناگهان پای الاغ در چاله‌ای فرو رفت و زن از بالای آن به زیر افتاد. رسول خدا به سرعت روی خود را برگرداند. حاضران به رسول خدا گفتند این زن شلوار به تن دارد. حضرت سه بار فرمود: خداوند زنان شلوار پوش را رحمت کند. سپس فرمودند: ای مردم! شلوار را به عنوان پوشش برگزینید؛ چرا که از پوشاننده‌ترین لباس‌های شماست‌. و به‌وسیله‌ی آن از زنان خود به هنگام خروج آنان از منزل محافظت کنید. (البته باید توجه داشت که پیامبر، شلوار را به عنوان مکمل پوشش مطرح کردند، نه جایگزین پوشش!)


7- پیامبر فرموده اند:خدا مردانی را که شبیه زن می‏شوند و زنانی را که خود را شبیه مرد قرارمی‏دهند ، نفرین کرده است.


8- رسول خدا(ص) فرمودند:سه گروه، هرگز داخل بهشت نمی‌شوند :1- زنی که خود را درلباس وحرکات وامور دیگر شبیه مرد سازد و...


9- امام علی علیه السلام می فرماید: بهترین لباس ؛ لباسی است که تو را از خدا به خود مشغول نسازد.


10- در حدیث قدسی آمده است :به بندگانم بگوئیدبه لباس دشمنانم در نیایند و خود را شبیه دشمنان من نکنند که در این صورت آنها هم دشمنان من خواهند بود


11- پیامبر می فرمایند:خداوند شما را از عریان شدن نهی کرده است پس شرم کنید از فرشتگانی که همراه شما هستند همان گرامیانی که از شما جدا نمی شوند مگر هنگام قضای حاجت و خلوت کردن با همسر


12- از رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله) پرسیدند: آیا در تنهایی می‌توانیم کشف عورت کنیم؟ حضرت جواب دادند: خداوند بیش از مردم سزاوار است که از او شرم شود.( سنن ابن ماجه )


13- رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله)فرمودند: خداوند شما را از عریان شدن بازداشته است؛(بحار الانوار ج. 56) لذا از عریان شدن بپرهیزید.( سنن الترمذی )


14- حضرت علی(علیه‌السلام) می فرمایند: وقتی کسی عریان شود، شیطان به او نظر می‌اندازد و در او طمع می کند؛ پس خود را بپوشانید.( تهذیب )


15- پیامبر سه بار فرمود :خدایا ! زنان شلوار پوش را بیامرز . اى مردم ! شلوار بپوشید که شلوار پوشاننده ترین جامه‌‏هاى شماست و زنان خود را در موقعى که بیرون مى‏آیند با شلوار حفظ کنید


16- پیامبر فرمود: صیانت زن او را شادابتر و زیبایى‏اش را پایدارتر مى‏کند


17- پیامبر فرمود: غذائی بخور که خود می پسندی ولی لباسی بپوش که مردم می پسندند


18- در روایت است که برای پیامبر چند قواره پارچه آوردند پیامبر قواره ای را به یکی از یاران خود داد و به او فرمود که این را دو قسمت کن: قسمتی را برای خود جامه کن و قسمت دیگر آن را به همسرت بده تا برای خود روسری کند. بعد به وی فرمود: به همسرت بگو برای این پارچه آستری فراهم کند تا بدن وی از زیر آن نمایان نباشد.( سنن أبی داود، ج 2)


19- رسول خدا (صلی الله علیه واله) فرمودند: هلاکت زنان امت من در دو چیز است: «طلا و لباس نازک‌‌».( شیخ مفید، امالی).


20- حضرت علی(ع) فرمودند: بر شما باد بر پوشیدن لباس ضخیم؛ چرا که هرکس لباسش نازک باشد، دینش نازک است.


21- اسماء دختر ابوبکر و خواهر عایشه به خانه پیغمبراکرم(ص) آمد درحالی که جامه‌های نازک و بدن نما پوشیده بود.رسول اکرم(ص)روی خویشرا ازوی برگرداند و فرمود:ای اسماء همین که زن به حد بلوغ رسید سزاوار نیست چیزی از بدن او دیده شود مگر ازمچ دست به پایین و صورتش(الدرالمنثورج 5)


22- رسول خدا(ص) وضعیت دوران ما را از قبل پیش ‌بینی می‌کنند: در آخر امت من، مرد نماهایی هستند که سوار بر وسایل نقلیه خود، بر در مساجد پیاده می‌شوند. زنان اینان، پوشیده‌هایی برهنه‌اند که موهایشان برآمده است. این‌ها زنان نفرین‌شده‌اند.( المحاسن، ج1)


23- رسول خدا(ص) می‌فرماید: برای زن جایز نیست مچ پایش را برای مرد نامحرم آشکار سازد و اگر مرتکب چنین عملی شد اول اینکه: خداوند سبحان همیشه او را لعنت می‌کند. دوم اینکه: دچار خشم و غضب خداوند بزرگ می‌شود. سوم اینکه: فرشتگان الهی هم او را لعنت می‌کنند. چهارم: عذاب دردناکی برای او در روز قیامت آماده شده است.هر زنی که به خداوند سبحان و روز قیامت ایمان دارد زینتش را برای غیر شوهرش آشکار نمی‌کند و همچنین موی سر و مچ پای خود را نمایان نمی‌سازد و هر زنی که این کارها را برای غیرشوهرش انجام دهد دین خود را فاسد کرده و خداوند را نسیت به خود خشمگین کرده است.


24- رسول خدا (صلی الله علیه واله) فرمودند:1- زر و زیور خود را در منظر و دیدگاه غیرشوهر مگذار و در غیاب شوهر خود را خوشبو مکن و مچ پا را نشان مده اگر چنین کنید دینتان را تباه و خدا را به خشم آورده اید.


25- پیامبر اکرم(ص)زنان را از پوشیدن لباس‌های توجه برانگیز بر حذر می‌داشتند.


26- امام صادق(ع) به یکی ازخواهران محمدبن ابی‌عمیر فرمود : وقتی که به دیدار برادرت رفتی لباسهای رنگارنگ و تحریک‌آمیز برتن نکن.


27- رسول حق (ص) به حولا فرمود :روسرى خود را که جلب نظر مى کند نشان مده اگر چنین کنی دینتان را تباه و خدا را به خشم آورده ای.


28- امام رضا (ع):هر کس لباس بپوشد تا مباهات و جلوه گری کند خدا رحمتش را از او باز می دارد .(همراه با نماز)


29- پیامبر فرمود: لباسی بپوش که انگشت نمای مردم نشوی و عزت واحترامت هم محفوظ بماند.


30- فضیل بن یسار می گوید از امام صادق علیه السلام پرسیدم که آیا ساعد های زن از قسمتهائی است که باید از غیر محارم بپوشاند ؟ فرمود بلی و آنچه زیر روسری قرار می گیرد باید پوشیده شود همچنین از محل دستبند به بالا باید پوشیده شود . (کافی جلد 5 )


31- نمایان ساختن تمام بدن برای زوج رواست و سر و گردن را می توان در برابر پسر و برادر آشکار کرد، اما در برابر نا محرم باید از چهار پوشش استفاده کرد: پیراهن (درع)، روسری (خمار)، پوششی وسیع تر از روسری که بر روی سینه می افتد (جلباب) و چادر (ازار).(مجمع البحرین).


32- عایشه می گوید: دختر عبدالله بن طفیل که برادر مادری من بود در حالی که زینت کرده بود به خانه ام آمد. در همان هنگام پیامبر(صلی الله علیه وآله)نیز وارد شد و هنگامی که او را دید از او روی برگرداند. عایشه گفت یا رسول الله این دختر، بردار زاده من و خردسال است! پس پیامبر فرمود: هنگامی که زن به دوران عادت ماهانه رسید بر او جایز نیست که جز روی خود موضع دیگری را نمایان کند.( جامع البیان، ج 9)


33- امام صادق(ع) می‌فرمودند:«سزاوار نیست زن مسلمانی، لباسی بپوشد که بدن وی را نمی‌پوشاند»


34- عبداللّه‏ بن‏عباس، مفسّر و شاگرد سرشناس امیرالمؤمنین علی(ع) گفته است:زن (باید) مو و سینه و دور گردن و زیر گلوی خود را بپوشاند.»( مجمع البیان، ج7)


35- از حدیث امام باقر استفاده می‌شود که محارم زن مانند برادر، پدر و ... حق ندارند به همه جای زن بنگرند و زن نیز نباید بگذارد پایین‌تر از جای گردنبد و بالاتر از مچ دست آشکار گردد. چنین نیست که زن نزد محرمها، هر لباسی بپوشد و با هر آرایشی بیرون آید واندام خود را بنمایاند.


36- یکی از اصحاب پیامبر می‌گوید روزی نشسته بودم و لباسم کنار رفت و ران پایم پیدا شد. پیامبر که در حال عبور بودند، به من گفتند: ران خود را بپوشان که جزء عورت است.( مسند احمد )(قابل توجه برخی آقایان)


37- حضرت موسی(علیه‌السلام) آن‌قدر بر پوشیدگی خود محافظت می‌کرد که مردم می‌پنداشتند وی بیماری جسمانی دارد. رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله) درباره‌ی او می‌فرمود: همانا موسی مردی باحیا و پوشیده بود که به دلیل حیایش، هیچ نقطه از بدن وی دیده نشد و لذا هنگامی که می‌خواست وارد آب شود تا بدنش وارد آب نمی‌شد، لباس خود را بیرون نمی‌آورد؛ در حالی که بنی‌اسرائیل حیا نمی‌کردند و در برابر هم برای شستشو برهنه می‌شدند و به یکدیگر نگاه می‌کردند.


38- پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) هم هرگاه می‌خواستند غسل کنند، کسی به‌وسیله‌ی پرده ایشان را مستور می‌ساخت.


39- امام صادق(علیه‌السلام) پوشیدگی شدید لقمان را از علل حکیم شدن وی می‌دانند. (قابل توجه کسانی که می گویند پوشش فقط برای زن است)


40- پیامبر روزی یکی از کارگران خود را دید که در فضای باز غسل می‌کند. به وی فرمود: نمی‌بینم از خدایت شرم کرده باشی! مزدت را بگیر ما نیازی به تو نداریم.( المصنف )

فلسفه و آثار حجاب:

نویسنده: دکتر احمد بهشتیفلسفه و آثار حجاب:
اعتقاد ما اين است كه افعال تكليفي بشر از حسن و قبح ذاتي، برخوردار است. و عقل مي‌تواند، حسن و قبح آنها را بالبداهه يا به اكتساب، شناسائي كند.
حجاب و بي‌حجابي هم مانند ساير كارهاي انسان، داراي حسن و قبح ذاتي است. و به همين جهت، حجاب يك ارزش و بي‌حجابي يك ضد ارزش است. وظيفه است كه از ارزش‌ها پاسداري كنيم و ضد ارزشها را از بين ببريم.
قطعاً ارزشها و محسنات و زيبائيها، براي فرد و خانواده و جامعه، مفيد و ضد ارزشها و زشتي‌ها، هم براي فرد مضر است و هم براي خانواده و جامعه.
اين نكته را هم ناگفته نگذاريم كه دربارۀ آن دسته از ارزشهايي كه براي عقل بديهي است، مانند حسن عدل و قبح ظلم، دو نظر است:
يكي اينكه اينها از بديهيات اوليه است. و بنابراين انسان آنها را همچون عدم جواز اجتماع و ارتفاع نقيضين، بالبداهه درك مي‌كند. و نيازي به ملاحظۀ هيچ امري، جز تصور موضوع و محمول و نسبت ندارد.
ديگري اينكه از فطريات است. و علاوه بر امور فوق نيازمند ملاحظۀ مصالح و مفاسد اجتماعي است.[1]
نكته جالب و مهم اين است كه حتي اگر در قضاياي مزبور بي‌نياز از ملاحظۀ مصالح و مفاسد اجتماعي باشيم، هيچ اشكالي ندارد كه آنها را مد نظر قرار دهيم. و نتايج گرانبهائي به دست آوريم. زيرا عدم نياز به ملاحظۀ مصالح و مفاسد اجتماعي دليل اين نيست كه مصلحت يا مفسده‌اي وجود ندارد.
با توجه به اين مطلب است كه مي‌خواهيم بگوييم: ارزش بودن حجاب با ملاحظۀ مصالح اجتماعي آن و ضد ارزش بودن بي‌حجابي، با ملاحظه مفاسد اجتماعي آن بهتر و روشنتر در خور تبيين و توضيح است.
مسئله بقاء نوع:
براي بررسي دقيق‌تر اين مسئله، ناگزيريم به سراغ مسئله ديگري برويم و آن مسئله بقاء نوع است.
بدون ترديد، طراح بزرگ آفرينش خواهان تداوم زندگي بشر بر روي كرۀ زمين است. هم‌چنانكه خواهان تداوم نسل انواع حيوانات و نباتات نيز هست.
تنها راه تداوم نسل‌ها آميزش نطفه‌هاي نر و ماده با يكديگر است. و مسلماً انسان هم از اين لحاظ موجودي استثنائي نيست.
به همين دليل است كه ميان دو جنس مخالف جاذبه‌هايي وجود دارد. اگر اين جاذبه‌ها نباشد آميزشي ميان دو جنس مخالف نيست و اگر آميزشي نباشد، نسل‌ها منقرض مي‌شوند بلكه از اول نسلي ظهور نمي‌كند.
در ميان حيوانات و حتي نباتات جذب و انجذاب دو جنس مخالف تنها در موقع بارورشدن است. و در مواقع ديگر جذب و انجذاب وجهي ندارد و به همين جهت گرفتار مفسده‌اي هم نيستند.
اما در بين انسانها جذب و انجذاب دو جنس مخالف اختصاصي به زمان بارورشدن ندارد. بلكه از عنفوان جواني تا اوايل پيري و حتي تا پايان عمر، تنوراين جذب و انجذاب مشتعل است.
چرا تفاوت؟!
قطعاً همين تفاوت ميان انسان و حيوانات نيز داراي مصلحتي است. و اين مصلحت نيز به خود نسل‌ها بازگشت مي‌كند.
نسل حيوانات، نيازي به تعليم و تربيت ندارد. كودك حيوان، بعد از تولد يا اصلاً نياز به والدين ندارد. يا تنها در يك دوران بسيار كوتاهي كه معمولاً از چند ماه تجاوز نمي‌كند. اين نياز هم در حيوانات پستاندار، فقط به مادر است، آن هم به لحاظ شيردادن. اما در پرنده‌ها اين نياز احياناً با همكاري والدين، مرتفع مي‌شود و به همين جهت است كه در برخي از پرندگان شكلي از زندگي اشتراكي خانوادگي هم مشاهده مي‌شود.
اما كودك انسان تا اوايل جواني و حتي در دوران جواني، محتاج تعليم و تربيت است. بنابراين، نمي‌شود او را به حال خود رها كرد. و نمي‌شود او را به تنها مادر يا پدر واگذار كرد. بلكه نياز به همكاري و تعاون والدين دارد. و به علاوه خود مادر هم در دوران بارداري و شيردادن، نياز به كمك دارد. و تنها ماندنش مستلزم دشواريها و مشقت‌هاي بسياري است.
وجود خانواده و اشتراك زندگي خانوادگي زن و مرد، سبب مي‌شود كه طفل در مهد خانواده، هم نياز جسميش برآورده شود و هم نياز روحي و فكري و عاطفيش.
طفل، در دامن پر مهر مادر و در سايه عطوفت و هدايت پدر، جسماً و روحاً پرورش مي‌يابد. و از بهترين زمينه‌هاي موجود زندگي بهره‌مند و برخوردار مي‌گردد.
والدين كه با اشتراك زندگي خانوادگي و تفاهم و تعاون، چنين زمينه‌اي را فراهم مي‌سازند، خود نيز به يكديگر نياز دارند. و اگر از يكديگر بي‌نياز بودند و اگر در بين آنها جذب و انجذابي وجود نداشت، هرگز زيربار مسئوليت خانوادگي نمي‌رفتند. و با تشكيل خانواده چنين محيط پر خير و بركتي براي رشد جسمي و روحي اطفال فراهم نمي‌ساختند.
قوي‌ترين جاذبه‌اي كه زن و مرد را به يكديگر مي‌كشاند. و آنها را وادار مي‌كند كه عمري در كنار هم بگذرانند، جاذبه جنسي است.
جاذبه جنسي هم علت «محدثه» خانواده و هم علت «مبقيه» آن است. اين جاذبه است كه زن و شوهر را به يكديگر وابسته مي‌سازد. و همواره به عنوان محوري براي زندگي فرزندان خود، تلاش مي‌كنند.
به همين جهت است كه ازدواج، علاوه بر اينكه وسيله‌اي است براي بقاء نوع و هم زمينه‌ساز برخورداري كودكان از تعليم و تربيت صحيح، وسيله بسيار مؤثري است براي جلوگيري از هرزگي‌ها و بي‌بند و باريها و روابط نامشروع و هم حفظ عفاف و سلامت اخلاقي جامعه.

چرا ازدواج؟!
با وجود اين جذب و انجذاب دائمي يا بايد اخلاق و فضيلت و عفاف را فدا كرد. و به انسانها اجازه داد كه آزادانه از يكديگر تمتع ببرند. و از تز فضيلت برانداز كمونيسم جنسي، تبعيت نمايند. يا بايد به منظور تحكيم پايه‌هاي اخلاق و فضيلت، تمتعات جنسي انسانها را در چارچوب معين و مشخصي محدود كرد. اولي، مستلزم مفاسدي بسيار دومي، مستلزم مصالح فراوان است.
در صورت آزادي تمتعات جنسي، حتي هم جنس‌گرائي هم نمي تواند، منعي داشته باشد. و در اين صورت بنياد خانواده متزلزل مي‌شود. و تعليم و تربيت انسانها نيز در مهد خانواده و در سايه عطوفت و محبت و فداكاري والدين، منتفي مي‌گردد.
كودكان بي‌سرپرست را يا بايد به حال خود رها كرد، يا بايد به شيرخوارگاه‌ها و پرورش‌گاه‌ها سپرد. چنين كودكاني هرگز انسانهايي متعادل و سالم نخواهند بود.
در مهد خانواده، كودك از محبت و عطوفت و هدايت والدين برخوردار است. و در سايه پر مهر آنها به طور صحيح، رشد و پرورش مي‌يابد. و انساني متعادل و سالم خواهد بود.
فضائل اخلاقي، همچون امانت گرانبهايي است كه به دست اينگونه انسانها، قابل نگهداري است. اينهايند كه خود، وارث فضائل اخلاقي هستند. و مي‌توانند پاسدار ارزشها و معنويت ها باشند.
اما كودكان سرگردان، بي‌سرپرست و شيرخوارگاهي و پرورشگاهي كه پدر و مادري براي خود نمي‌شناسند، يا اگر مي‌شناسند از مهر و عطوفت و خدمت و فداكاري آنها برخوردار نيستند، هرگز وارث فضيلت‌ها و ارزش‌ها نيستند. بلكه گزاف نيست اگر بگوييم: وارث نگونبخت رذيلت‌ها و ضد ارزش‌هايند. و بنابراين، اگر پاسدار رذيلت‌ها نباشند، خيلي دشوار است كه پاسدار فضيلت‌ها باشند.
نتيجه اينكه: اگر در بين زن و مرد، جذب و انجذاب دائمي نباشد، نيازي به ازدواج نيست و در نتيجه پذيرش مسئوليت پدري و مادري متزلزل مي‌شود. و نياز ممتدي كه كودكان به محبت و هدايت و تربيتوالدين تا دوران جواني دارند، برآورده نمي‌گردد. و انتقال فضيلت‌ها و ارزشهاي خانوادگي به نسل‌هاي بعدي دشوار مي‌شود.
از سوي ديگر، اگر ارضاء غريزه جنسي در يك چارچوب مشخص و معيني محدود نگردد، جامعه تبديل به لجنزار فساد خواهد شد. و ضرري كه دامنگير نسل‌ها مي‌شود، به مراتب از فرض قبلي، بيشتر و كوبنده‌تر خواهد بود. به همين جهت است كه قرآن كريم در وصف مؤمنان مي‌گويد: «وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ إِلَّا عَلَى أَزْوَاجِهِمْ أوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ» (مؤمنون، 5 و 6)
آنان كه فروج خود را از آميزش‌هاي نامشروع، حفظ مي‌كنند. و تنها با همسران و كنيزان خود، مي‌آميزند كه در اين صورت بر آنها ملامتي نيست.
آيه‌هاي فوق، آميزش جنسي را در چارچوب ازدواج و بردگي محدود و مشخص كرده و اين را از علائم ايمان مؤمن برشمرده و بنابراين آنهايي كه در خارج از چارچوب ازدواج و بردگي آميزش جنسي مي‌كنند، نشاني از كفر و كافري دارند. ولو اينكه دم از مسلماني بزنند.
از آنجا كه تمتع جنسي، تنها به وسيله آميزش جنسي نيست. بلكه نگاه‌ها و تماس‌هاي جسمي نيز، علاوه بر اينكه زمينه‌ساز مفاسد اخلاقي و جنسي است، خود نوعي تمتع است، قرآن مجيد، نه تنها آميزش‌ها را محدود ساخته بلكه نگاه‌ها و تماس‌ها را هم كنترل كرده و از زن‌ها و مردهاي مؤمن خواسته است كه نگاه‌هاي خود را مهار نمايند. در اين باره مي‌فرمايد: «قُل لِّلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ وَيَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ» (سوره نور، 30)
به مردهاي مؤمن بگو كه چشم‌هاي خود را فرو پوشند. و فروج خود را از زنا حفظ كنند. و نيز مي‌فرمايد: «وَقُل لِّلْمُؤْمِنَاتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَارِهِنَّ وَيَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ» (سوره نور، 31)
و به زنهاي مؤمن بگو كه چشم‌هاي خود را فرو پوشند. و فروج خود را از زنا و تمتعات جنسي ناروا، حفظ كنند.
همان‌طوري كه بيننده وظيفه دارد كه چشم خود را فرو پوشد، طرف مقابل نيز وظيفه دارد كه خود را به گونه‌اي شهوت‌انگيز در معرض ديد ديگران قرار ندهد.
سر برهنه بودن زن براي مرد، شهوت‌انگيز است. علاوه بر اينكه مرد وظيفه دارد كه چشم خود را فرو پوشد، زن هم وظيفه دارد كه سر خود را بپوشد. به همين جهت است كه قرآن مجيد مي‌گويد: «وَلْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَى جُيُوبِهِنَّ» (سوره نور، 31)
زنان با ايمان، بايد سرپوش خود را به گريبانها بزنند، تا گوش و گوشواره و گردن آنها، پوشيده شود.
همچنين زن مؤمن، زينت خود را جز نزد شوهر و محارم خود يا كودك يا زنان يا افرادي كه نياز جنسي ندارند، ظاهر نمي‌كند.[2]

ارزش پايمال شده:
يكي از مشكلات بزرگ دنياي شرق و غرب، از بين رفتن همين محدوديتهايي است كه شرايع آسماني به منظور پاسداري ارزشها، توصيه كرده‌اند.
از وقتي كه درهاي تمدن شرق و غرب، به روي مملكت و ملت ما گشوده شد، حكومت‌هاي دست نشانده و وابسته، تلاش كردند كه الگوي زن غربي را در جامعه ما پياده كنند. و حجاب چشم‌ها و بدنها را بدرند. و با هرزه كردن چشم‌ها و آلوده كردن بدنها، آينه دلها را به زنگار رذيلت‌ها كدرسازند. يعني نشانه‌هاي كفر و كافري را در جامعه ما كه جامعه توحيد و ايمان و تشيع است، پياده كنند. و خود و اربابانشان، بهره‌هاي سياسي و استعماري برگيرند.
به همين جهت است كه انقلاب ما قبل از اينكه يك انقلاب سياسي و اقتصادي و اجتماعي باشد، انقلاب ارزش‌هاست. و هدفش اين است كه ارزش‌هاي پايمال شده را احياء كند.
بديهي است كه يكي از ارزش‌هاي پايمال شده، حجاب است. و اينك، ياران دلسوز انقلاب وظيفه دارند كه اين ارزش پايمال شده و ستمديده را احياء كنند و با جان و دل از آن پاسداري نمايند.
آنها كه به اين ارزش بزرگ خيانت كردند خود را به عنوان مصلح و دلسوز جامعه معرفي كردند. و چنين وانمودند كه قرنها بر زن از راه حجاب، ظلم شده و حقوقش پايمال گشته و از كاروان علم و هنر باز مانده و او را به صورت اسير و برده در چنگال شوهرها و پدرها و برادرها گرفتار كرده و نعمت بزرگ آزادي را از او گرفته است و اينك براي جبران همه محروميت‌ها و رفع همه مظلوميت‌ها و تبعيض‌ها تنها يك راه وجود دارد و آن هم دريدن حجاب و برهنگي سر و كوتاه كردن دامن‌ها و جلوه‌گري و خودنمائي آنهاست.
امروز بايد اين حقيقت روشن شود كه حجاب مانع علم و هنر و آزادي زن – البته به مفهوم صحيح آن – نيست. با حجاب هم مي‌شود حقوق از دست رفته خود را به دست آورد. حجاب، مانع درس خواندن و فعاليت اجتماعي نيست. شخصيت و مقام و منزلت زن، هرگز در برهنگي و بي‌بند و باري نيست.
به عكس، علاوه براينكه در حجاب مقدس اسلامي، زن چيزي را از دست نمي‌دهد، هم خودش و هم خانواده و هم جامعه از فوايد گرانبهايي برخوردار مي‌شوند.
زن، اگر حجابش را از دست بگذارد بايد فاتحه بسياري از فضائل اخلاقي و ارزشهاي مقدس ديني را بخواند و بايد بداند كه مي‌تواند از اين راه خانواده‌ها را متزلزل و جامعه‌ها بلكه دنيايي را به فساد بكشاند.
و اگر حجابش را پاسداري كند، كه مي‌تواند حافظ استحكام خانواده و سلامت جامعه و پاكي مردم دنيا باشد.
دنياي شرق و غرب در برابر گرفتن حجاب از زن چيزي كه بتواند سعادت و سلامت و خوشبختي او را تأمين كند به او نداده و در حقيقت همه چيزش را از او گرفته است.
اسلام به او حجاب مي دهد. و شخصيت او را بالا مي‌ّرد. و احترام و عظمت و قداست او را در مسند مقدس مادري و همسري، حفظ مي‌كند. و در عين حال هيچ امتيازي را هم از او سلب نمي‌كند.
زن غربي و شرقي افتخار مي‌كند كه حجاب را از دست داده ولي بر مسند علم و سياست و صنعت و هنر و قضاوت نشسته! غافل از اينكه به موقعيت مادري و همسري و خانوادگيش لطمه شديد خورده و احترام و عظمت خود را از كف داده و بازيچه و ابزار دست مردهاي هوسباز گشته و چشم‌هاي هرزه و آلوده را به سوي خود كشيده و در امور مزبور نيز ناموفق مانده است.
حال انصاف بايد داد: آيا اگر با حفظ ارزش مقدس حجاب همه امتيازات فردي و اجتماعي را حفظ كنيم، بهتر است يا اينكه از حول حليم در ديگ بيفتيم و وجود خود را تباه كنيم؟!
زن، يك انسان است و در بعد انسانيت همتاي مرد است نه پايين‌تر و نه بالاتر. انسان حقوقي دارد و بايد از حقوق خود متمتع گردد.
تحصيل دانش و تلاش در راه هنر و فعاليت سياسي و اقتصادي و اجتماعي حق انسان است. و در اين جهت فرقي ميان زن و مرد نيست.
حجاب، نه مانع است و نه مزاحم. بنابراين به بهانه اينكه حجاب مانع يا مزاحم است به بي‌حجابي روي آوردن، ستمي است بر اين ارزش والا و كمكي است به استعمارگران شرق و غرب كه مي‌خواهند با پايمال كردن ارزشهاي والاي ديني و اخلاقي ما را از اصالت و استقلال خود عاري كنند. و طوق بردگي و وابستگي بر گردن ما افكنند. انقلاب به موقع تحقق يافت. ساز ديار فرنگ از نوا افتاد. نوكر خود فروخته فرنگ به اربابان خود پيوست، و از آنجا به جهنم رفت. ارزش‌هاي پايمال شده احياء شد. حجاب حياتي نوين يافت. زنهاي انقلابي و مسلمان ثابت كردند كه با حجاب مي‌شود، عالم و دانشمند شد. مي‌شود، هنر آموخت مي‌شود فعاليت سياسي و اجتماعي و اقتصادي و ديني و تربيتي و خانوادگي داشت. زن شوكه شدۀ غربي ناگهان چشم گشود و ديد كه زن مسلمان انقلابي بر مسند كمال نشسته و در پوشش مقدس حجاب اسلامي از هيچ امتيازي محروم نشده و گوي سبقت را در ميدان علم و فضيلت و اخلاق و سياست و اجتماع از او ربوده و او را به طور كلي خلع سلاح نموده است.
اينك بر ما است كه در تحكيم و تقويت اين ارزش والاي احياء شده بكوشيم و به آنهايي كه هنوز بيدار نشده‌اند بفهمانيم كه دامن پاك حجاب از آلودگي‌هاي خيالي و نقص‌ها و عيب‌هاي و همي پاك و منزه است. و در عين حال فوايدي دارد كه شرح و بيان آنها حتي براي زنان آگاه و انقلابي نيز مفيد است.
و اينك فوايد آن:
1- حجاب و مسئوليت‌هاي اجتماعي:
هر فردي در برابر جامعه خود مسئول است. اين مسئوليت، عام است يعني هم شامل زنها مي‌شود. و هم شامل مردها.
پاره‌اي از مسئوليت‌هاي زنان به حجاب آنها بستگي دارد. زن اگر حجاب داشته باشد، با اينگونه مسئوليت‌ها را بر دوش مي‌گيرد و شخصيت و عظمتش بالا مي‌رود اما اگر جامه مقدس حجاب را از تن بدرد، از عهده انجام اينگونه مسئوليت‌ها بر نمي‌آيد و به مسئوليت‌هاي مادري و همسريش نيز لطمه وارد مي‌شود.
اين مطلب به توضيح بيشتري نياز دارد:
زن، ناگزير است كه يكي از دو شكل زندگي را براي خود انتخاب كند: اول اينكه از قبول هرگونه مسئوليتي در جامعه خودداري كند. در اين صورت مي‌تواند در كنج خانه بنشيند و حجاب را هم نپذيرد. البته تن به مسئوليت ندادن ملازم با خانه‌نشيني نيست. بي‌مسئوليتي خود يك نوع بي‌بند و باري است. خانه‌داري و مادري و همسري ولو همراه با خانه‌نشيني باشد، يك نوع مسئوليت است. منتهي انتظار اين است كه زن علاوه بر اين مسئوليت‌ها در حد توان، مسئوليت‌هاي ديگري هم بپذيرد. دوم اينكه پذيراي مسئوليت بشود.
در صورت اول نتيجه عاطل و بيكار ماندن نيمي از پيكر اجتماع است. بدون ترديد آئين مقدس اسلام، پذيراي چنين امر نيست. حضور زنان در جبهه‌هاي جنگ صدر اسلام و كمك‌هاي دارويي و درماني آنها به رزمندگان و عرضه ديگر خدمات به آنها شاهد اين است كه رهبر گرانقدر اسلام مي خواسته است كه زنان در صحنه اجتماع منشأ خدمت باشند. و نيروي خود را عاطل و باطل نگذارند. داستان نسيبه آن شير زن دلاور در جنگ احد معروف است كه در لحظات حساس خطر شمشير به كف گرفت و از پيامبر خدا دفاع كرد.
در صورت دوم، اشكال اين است كه كيفيت خدمات اجتماعي او پايين مي‌آيد و چه بسا به جاي اينكه خدمتي انجام دهد، طعمه گرگان شهوت و آزمندان هوس مي‌گردد.
بنابراين يا اين است كه بازده خدمتي زنان بي‌حجاب در پست‌ها و مسئوليت‌ها در حد قابل توجهي تنزل مي‌كند. و به علت كشش‌هاي شهواني آن گونه كه بايد و شايد نمي‌توانند خدمت كنند. يا از اين هم بدتر يعني به طور كلي از خدمت باز مي‌مانند و در منجلاب شهوت و هوس ديگران سقوط مي‌كنند.
تحصيل علم از مسئوليت‌هاي هر انساني است. جامعه به دانش و تخصص افراد نياز دارد. علومي هست كه حتماً زنان بايد فرا گيرند. علم جراحي و زايمان زنان براي زنها زيبنده‌تر است تا مردها به طور كلي، طبيب زن و معلم زن و سخنران زن براي بيماران زن و مدارس دخترانه و مجالس و محافل زنانه كاملاً لازم است. امروز در تمام دنيا پرستاري بيماران بر عهده زنان است. و قدر مسلم اين است كه پرستاري زنان بيمار را نمي‌شود بر عهدۀ مردان پرستار گذاشت.
آيا زناني كه به حجاب اسلامي پايبند مي‌باشند در كسب اين علوم و تخصص‌ها و مهارتها و تجارب لازم موفق‌ترند يا زناني كه از حجاب اسلامي، سرباز زده‌اند؟
در ساير فعاليت‌ها نيز مطلب، غير از اين نيست. زن، اگر بخواهد در حين انجام مسئوليت‌هاي اجتماعي به صورت نيم عريان ظاهر شود، بايد بداند كه هم خود را و هم خدمت خود را فدا كرده است.
زنان معلم در مدارس پسرانه به خصوص اگر پسرها در آستانه بلوغ باشند، مشكل دارند. حتي گاهي ديده شده است كه مديران مدارس دخترانه هم مشكل دارند. يعني دانش‌آموز به جاي اينكه از معلم خود كسب دانش و كمال كند، عاشق او شده است.
اين جريان، نشانگر اين است كه خانم معلم، در كار خود ناموفق بوده، يعني به جاي اينكه از راه تعليم و تربيت به دانش‌آموز خود خدمتي كند، لطمه هم زده و او را به واديهايي كشانيده كه ادامه آن، جز سقوط و بدبختي نيست.
اگر قدري مفهوم حجاب را توسعه دهيم، متوجه مي‌شويم كه اقتضاي محجبه بودن زنان، اين است كه به هيچ‌وجه عهده‌دار تعليم و تربيت در مدارس پسرانه نشوند. و همچنين به هيچ‌وجه، مردها عهده‌دار تعليم و تربيت در مدارس پسرانه به مردها و در مدارس دخترانه به زنها سپرده شود.
اما زناني كه در مدارس دخترانه تدريس مي‌كنند، بايد بدانند كه همانجا هم اين خطر وجود دارد كه بازده خدمتي آنها كاهش بيابد. و احياناً نوجواناني، گرفتاريهايي پيدا كنند. چنانكه نگارنده به پاره‌اي از موارد آن، برخورد كرده است.
آيا براي جلوگيري از چنين پديده‌هايي، چاره‌اي جز اين هست كه معلمان زن، حتي در كلاس درس، همان‌گونه باشند كه در كوچه و خيابان و معابر هستند! و آيا همان‌گونه كه حركات و چهره و رفتار آنها در معابر عمومي، نبايد موجب تحريك افراد شود، راهي جز اين هست كه در كلاس درس نيز حركات و چهره و رفتارشان، محرك نباشد؟
قرآن مجيد از تبرج زنان، نهي كرده است. تبرج به معناي خودنمايي و جلوه‌گري و عشوه‌گري و طنازي است. اين كارها، هم در حضور زنان، ناپسند است. و هم در حضور مردان. محيط خدمت، محيط عشوه و طنز و جلوه‌گري و خودنمايي و افسونگري نيست. در كلاس درس، بايد مدرس و مربي بود. بايد به قدري محتاط بود كه چشم شيطان زده‌اي سوء استفاده نكند. ولو از جنس موافق باشد.
به قول معروف: هر سخن جايي و هر نكته مقامي دارد. حركات و كلمات شهوت انگيز، فقط و فقط براي زن و شوهر مجاز است. آن هم در محيط خلوت خودشان. اما براي ديگران در هيچ حالت و مرحله‌اي روانيست.
شرق و غرب، شهوت و كار و خدمت را با هم مخلوط كرده‌اند. در نتيجه هم به زندگي خانوادگي لطمه زده‌اند. و هم به محيط كار و خدمت.
اطفاء شهوت در چارچوب زناشويي و زندگي خانوادگي زن و شوهر، مجاز است و مختص به همان. و كار و خدمت، مخصوص محيط اجتماع است و درخور آن. حال اگر اطفاء شهوت، از محيط خلوت خانوادگي به اماكن ديگر، سرايت كند و با كار و خدمت درهم آميزد، اولين چوب آن را خانواده مي‌خورد. و تزلزل و از هم پاشيدگي خانواده‌ها غير قابل اجتناب خواهد بود. و دومين چوب آن را جامعه مي‌خورد كه مسئوليت‌هاي مربوط به او به طور صحيح و ديقي به اجراء در نمي‌آيد.
هم كار، قداست دارد و هم خانواده. برنامه‌ريزي‌ها در ابعاد مختلف سياسي و اقتصادي و اجتماعي بايد به گونه‌اي باشد كه نه محيط كار، لطمه‌اي وارد شود. و نه به محيط خانواده.
مسئوليت‌هاي زن و مرد يكي در بعد خانوادگي است و ديگري در بعد اجتماعي. بي‌حجابي هم به مسئوليت‌هاي خانوادگي زن و مرد لطمه مي‌زند. و هم به مسئوليت‌هاي اجتماعي آنها.
زني كه بدون حجاب، در محيط كار و ميدان مسئوليت‌هاي اجتماعي، ظاهر مي‌شود، هم مسئوليت خانوادگيش متزلزل مي‌شود. و هم، مسئوليت اجتماعيش. به علاوه، مسئوليت‌هاي خانوادگي و اجتماعي مرد را هم متزلزل مي‌كند.
البته تز سومي هم مي‌شود مطرح كرد. و آن اينكه زن فقط به مسئوليت خانوادگي يعني خانه‌داري بپردازد. و به مسئوليت‌هاي ديگر، كاري نداشته باشد.
ممكن است خيلي‌ها فكر كنند اسلام هم همين است. اما هيچ دليلي از كتاب و سنت و سيره معصومين (ع) نداريم كه ما را قانع كند كه مسئوليت زن، همين است و بس.
خانه‌داري براي زن، لازم است، اما كافي نيست. جامعه به خدمات زنان به همان اندازه نياز دارد كه به خدمات مردان.
تبليغات دشمنان حجاب هم بر همين محور، دور مي‌زند. آنها مي‌گويند: حجاب براي محدود كردن زن در امر خانه‌داري است. و براي اينكه او را از اين محدوديت نجات دهيم بايد او را از قيد و بند حجاب آزاد سازيم.
ما مي‌گوييم: زن، مسئوليت اجتماعي هم دارد. در كنار مسئوليت خانوادگي، بايد به مسئوليت اجتماعي هم بپردازد. حجاب، محدوديت نيست. بلكه ضامن سلامت كار و شخصيت و استحكام مسئوليت خانوادگي اوست.
برداشتن حجاب، هم مسئوليت خانوادگي او را متزلزل مي‌كند. و هم مسئوليت اجتماعيش را و نه تنها از آن خودش را، بلكه از آن مرد را هم.
بي‌حجابي، تمتع جنسي زن و مرد را از چارچوب زناشويي شرعي و قانوني، بيرون مي‌آورد و محيط كار و معاشرت را آلوده و فاسد مي‌سازد. و در نتيجه استحكام خانواده به سستي و تزلزل مي‌گرايد. و بدنبال آن تربيت كودكان آسيب مي‌بيند.
هر چه پيوند خانوادگي محكم‌‌تر باشد، جامعه سالم‌تر و كودكان شاداب‌تر و تعليم و تربيت، پربارتر است. و هر چه پيوند خانوادگي سست‌تر باشد، جامعه بيمارتر و كودكان افسرده‌تر و پژمرده‌تر و تعليم و تربيت كم بارتر، بلكه بي‌بارتر است.
از سوي ديگر، هر چه محيط كار سالم‌تر و خالص‌تر و از آلودگي به فساد و هرزگي و شهوت دورتر باشد، فايده و بازدهي آن به مراتب بيشتر خواهد بود.
تمتع جنسي را از محيط سالم خانواده و از چارچوب ازدواج خارج كردن، هم خانواده را تباه مي‌كند و هم محيط كار را.
اين چه ظلمي است كه بر زن و حتي مرد و بالاخره جامعه و كودكان و وظائف تربيتي انسان‌ها، روا مي‌دارند كه يا فقط از زن، خانه‌داري بخواهند و از خدمات ديگر اجتماعي بازش بدارند يا براي خاطر خدمات اجتماعي بي‌حجابش كنند و هم به حيثيت خانوادگيش لطمه بزنند و هم به حيثيت اجتماعيش؟!
اين چه ظلمي است كه بر مرد روا مي‌دارند؟ و به بهانه اينكه در ميدان وسيع فعاليت‌هاي اجتماعي از همكاري زن برخوردارش كنند، چشم او را آلوده و قلبش را تباه مي‌كنند و زندگي خانوادگيش را بر باد مي‌دهند. و به خاطر رواج بي‌حجابي، هم از اين همكاري كم بهره‌اش مي‌كنند و هم ياور مددكار زندگي خانوادگي را از او مي‌گيرند؟!
اين چه ظلمي است كه بر كودكان روا مي‌دارند؟ و به بهانه فعال كردن نيمي از پيكر اجتماع مادرانشان را به بي‌حجابي سوق مي‌دهند. و خانواده‌هايي برايشان درست مي‌كنند كه از تار مو هم سست‌تر و هم از خانه‌اي در مسير سيلاب است، متزلزل‌تر مي‌باشد؟! گفتند: زن و مرد بايد دوشادوش يكديگر كار كنند. و مملكت خود را بسازند و هيچ استعدادي عاطل و باطل نماند و به هدر نرود.
عجبا! اين حرف خدا و پيغمبر است! دين غير از اين نمي‌گويد اما لازمه اين حرف، بي‌حجابي و تن دادن به همه مفاسد ناشي از آن نيست.
اخلاق و عفاف و خانواده هر سه قداست دارند و نبايد فداي كار و تلاش بشوند. كار و سازندگي را انسان به خاطر اخلاق و عفاف و خانواده مي‌خواهد. اگر اخلاق و عفاف و خانواده قرباني شود. كار و سازندگي چه ارزشي دارد؟!
كار و تلاش منهاي اخلاق بازده كمي دارد. يا اصلاً بازدهي ندارد. محيط كار اگر آلوده به هرزگي باشد، چه نتيجه‌اي مي‌تواند داشته باشد؟!
اگر زندگي خانوادگي متزلزل باشد، كاخ‌ها و نقش و نگارها و تجملات، بي‌روح و پوچ است. و اگر زندگي خانوادگي استوار و مستحكم باشد، خانه گلين هم پر از روح و نشاط است. جلوه‌گري زن در محيط خانه و براي شوهر از ارزش‌هاي والاست. و جلوه‌گريهاي او در محيط خارج و براي مردان اجنبي از ضد ارزشهاي شوم است.
تمتع زن و مرد از يكديگر در چارچوب زوجيت از محسنات است. و تمتع آنها از يكديگر در خارج از اين چارچوب از قبايح و رذائل است.
آن تمتع، پاكي مي‌آورد. صفا و يك رنگي و وفا مي‌آفريند در بعد پدري و مادري، زن و مرد را موفق مي‌سازد و فرزنداني صالح و سالم و معتدل، نصيب آنها مي‌گرداند و اين تمتع، پليدي مي‌آورد. آلودگي و دورنگي و بي‌وفائي پديد مي‌آورد. در بعد پدري و مادري آنها را ناموفق مي‌سازد و فرزنداني ناصالح و ناسالم و غير معتدل نصيب آنها مي‌كند.
درود بر حجاب كه كار و تلاش زن و مرد را هر چه پربارتر مي‌كند. و خسارت ناشي از روابط غلط زن و مرد را هر چه كمتر مي‌سازد. و در عهده‌داري مسئوليتها آنها را هر چه بيشتر موفق مي‌سازد!
و نفرين و لعن بر بي‌حجابي و بدحجابي كه كارها و تلاش‌هاي زن و مرد را كم‌بار مي‌سازد و خسارات ناشي از روابط غلط زن و مرد را روز به روز، افزون‌تر مي‌سازد و در عهده‌داري مسئوليت‌ها آنها را هر چه بيشتر ناموفق مي‌گرداند!
درود بر حجاب، عامل موفقيت چشمگير زن در مسئوليت‌ها!
نفرين و لعن بر بي‌حجابي، عامل ملعبه شدن زن در دست هرزه‌ها و بولهوس‌ها!
آري! صدها درود بر حجاب و بر اهلش و بر پيامبري كه نظام اجتماعيش را بر آن، استوار كرد و تخلف از آن را ناروا و زشت تلقي نمود.
درود بر شهيدان و بر خون‌هايي كه كمترين نتيجه‌اش احياء اين ارزش بزرگ اسلامي و پاك ماندن چشم و قلب زنان و مردان و استحكام هر چه بيشتر خانواده‌ها و عميق شدن هر چه بيشتر مسئوليت‌هاي اجتماعي زن و مرد است.
صريح بگويم: ما به حكم اهميت كودك و به حكم اهميت تربيت صحيح او، به استحكام و دوام خانواده اهميت فراوان مي دهيم. و وظيفه خود مي‌دانيم كه با هر عاملي كه كوچكترين تزلزلي وارد محيط خانواده نمايد مبارزه كنيم.
ما در ادامه تلاش پي‌گير انبياء بزرگ الهي، با هرگونه بهره‌گيري جنسي، خارج از چارچوب ازدواج در ستيز هستيم و اين را مخالف اخلاق و عفاف مي‌شماريم.
ما با علم و هنر و خدمات اجتماعي و اقتصادي و صنعتي زن، مخالفتي نداريم، زيرا اين مخالفت، مخالفت با عقل و شرع و وجدان است.
ما بي‌حجابي را عامل اختلال خانواده‌ها و محروميت كودكان از سرچشمه زلال محبت والدين و تربيت صحيح آنها مي دانيم.
منطق ما اين است كه بي‌حجابي، فساد جنسي را افزايش مي دهد. و به زنها و مردها فرصت مي‌دهد كه در خارج از چارچوب زناشويي، از يكديگر تمتع ببرند. و پيوند زناشويي را سست گردانند. و منطق ما، منطق درستي است.
منطق ما اين است كه كار و تلاش، نسبت به زن و مرد يكسان است. هر خدمتي كه انسان در زندگي اجتماعي بر عهده مي‌گيرد، از نظر قرآن مجيد، عمل صالح ناميده مي‌شود. هم‌چنان‌كه عملي كه نتيجه آن به زيان فرد و خانواده و جامعه باشد، عمل سوء ناميده مي‌شود.
عمل سوء، اگر به دنبالش توبه و اصلاح نباشد براي فرد و جامعه زيان‌بار و موجب تباهي و بدبختي است.قرآن درباره آنهايي كه عمل‌شان يا نسبت به خودشان يا نسبت به ديگران، ظالمانه است مي‌فرمايد: «فَأَصَابَهُمْ سَيِّئَاتُ مَا عَمِلُواْ وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُواْ بِهِ يَسْتَهْزِؤُونَ» (سوره نحل، 34)
«بدي اعمال‌شان به آنها رسيد. و به عذاب آنچه به استهزاء آن مي‌پرداختند گرفتار شدند.»
اما درباره آنهايي كه به عمل صالح گراييده‌اند، مي‌فرمايد: «مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً» (سوره نحل، 97)
هر مرد يا زني كه عمل صالح كند به او زندگي پاك مي‌بخشيم.
اسلام از انسان، عمل صالح مي‌خواهد و در اين جهت فرقي ميان زن و مرد قائل نيست.
پذيرش مسئوليت‌هاي اجتماعي در صورتي كه با بي‌حجابي و آلودگي‌هاي ديگر، توأم نشود، عمل صالح است. تحصيل علم و هنر، اگر توأم با حجاب باشد، عمل صالح است. خانه‌داري، اگر توأم با اخلاق صحيح مادري و همسري باشد، عمل صالح است. خدمات بهداشتي و تربيتي و اقتصادي اگر با صفا و اخلاص و پاكي چشم و دامن همراه باشد، عمل صالح است.
مرد هم اگر در كسب علم و متد و در وظائف همسري و پدري و خدمات تربيتي و بهداشتي و اقتصادي، چشم و دامنش پاك باشد، عملش بي‌شك عمل صالح است.

2- حجاب و سلامت اخلاق جامعه:
همواره بايد هر چه به سلامت اخلاق جامعه لطمه مي‌زند، ريشه‌كن شود. و هر چه سلامت اخلاق جامعه را تضمين مي‌كند تقويت گردد.
امروز در جوامعي كه حجاب نيست، اخلاق جامعه به شدت آسيب ديده و براي ترميم و اصلاح اخلاق جامعه، چاره‌اي جز بازگشت به ارزش بنيادين حجاب وجود ندارد.
از وقتي كه انقلاب اسلامي به پيروزي رسيد، جامعه ما حجاب را احياء كرد. و زنان متدين و مترقي كوشيدند كه در سنگر حجاب هم پاسدار خون شهيدان باشند. و هم پاسدار ارزش‌هاي والاي اخلاقي و انقلابي.
به همين جهت است كه به همان نسبتب كه گرايش جامعه به حجاب، شدت يافته از مفاسد اخلاقي و اجتماعي كاسته شده است.
سلامت اخلاق جامعه، از اهداف عاليه اسلام است. پيامبر اكرم (ص) فرمود:
«بُعِثْتُ لاِتُمِّمَ مَكارِمَ الأَخْلاقِ»[3]
من، براي تمام كردن مكارم اخلاق مبعوث شدم.
دقت در اين بيان حكيمانۀ رهبر بزرگ اسلام، اين نكته را روشن مي‌سازد كه براي تمام كردن مكارم اخلاقي جامعه، بايد از همه زمينه‌ها استفاده شود.
قطعاً يكي از عوتامل مهم زمينه‌ساز، حجاب است و به همين جهت آيات متعددي در قرآن كريم، ناظر به اين موضوع است. و روايات نيز در اين زمينه، كاملاً صريح و گوياست.
براي جريحه‌دار نشدن عفاف جامعه، همه بايد تلاش كنند و همه به سهم خود وظيفه دارند كه پاسدار عفاف جامعه باشند. به همين لحاظ است كه مي‌شود گفت: پاسداري از عفاف جامعه، يكي از وظائف اجتماعي همه افراد است. و البته كه سهم زنان در اين بعد سنگين‌تر است. زيرا زن‌هاي بي‌بند و بارند كه مردان را براي هرزگي و بي‌بند و باري جرأت مي دهند. و اگر زن بي‌بند و بار نباشد كمتر مردي به خود جرأت مي‌دهد كه حتي در نگاه خود خيانت نمايد.
زن، ناموس خانواده و جامعه است، شرافت و عزت و سربلندي خانواده و جامعه به پاكي و عفت و عصمت ناموسش بستگي دارد.
زن، از يك سو به اعضاء خانواده خود و از سوي ديگر به فرزندان و همسر خود بستگي دارد.
پاكي زن، نشان پاكي پدر و مادر او و زمينه پاكي فرزندان او و افتخار و مباهات خواهران و برادران و حتي جامعه اوست.
هنگامي كه مريم (ع)، عيسي را به دنيا آورد كساني كه به او بد گمان بودند به او گفتند:
«مَا كَانَ أَبُوكِ امْرَأَ سَوْءٍ وَمَا كَانَتْ أُمُّكِ بَغِيًّا» (سوره مريم، 28)
«پدرت، مرد بدي نبود و مادرت، بدكاره نبود»
يعني اگر پدر و مادر، بدكاره باشند تعجب ندارد كه فرزند بدكاره شود. ولي اگر آنها پاك باشند چرا؟!
زنان با حجاب، مظهر عفافند و در دامن خود، اهل عفاف مي‌پرورانند. و براي فرزندان و والدين و كسان خود، موجب افتخارند. اما زناني كه به گوهر عفاف آراسته نيستند، براي اعضاء خانواده خود موجب سرافكندگي هستند. و هرگز نمي توانند ميراث پربهاي عفاف را به فرزندان خود منتقل نمايند.
حفظ عفاف اجتماعي هم، به عفاف زنان بستگي دارد. انهايي كه مي‌خواهند براي نيل به مقاصد شيطاني خود، بي‌بند و باري و هرزگي را در جامعه، رواج دهند زنان را ملعبه و بازيچه دست خود مي‌كنند.
كافي است براي به لجن كشيدن يك جمعيت تعدادي زنان روسپي و بي‌بند و بار در بين انها راه پيدا كنند. و زشتي‌ها و منكرات را در ميان مردم، عادي و معمولي سازند.
ممكن است گفته شود: بي‌حجابي و بي‌بند و باري، دو مقوله جداي از هم است. و اگر زني بي‌حجاب باشد، لزوماً بي‌بند و بار نيست. چنانكه اگر زني بي‌بند و بار باشد، حتماً لازم نيست كه بي‌حجاب هم باشد.
البته اين مطلب تا حدودي مورد قبول است. اما سخن ما اين است كه بي‌حجابي، مقدمۀ بي‌بند و باري است. و خود زمينه‌ساز تمتعات شهواني در غير چارچوب ازدواج است.
بنابراين، بايد آن را از سرچشمه بست. براي اينكه عفاف خانواده‌ها و جامعه جريحه‌دار نشود، چاره‌اي جز اين نيست كه از ارزش والاي حجاب، پاسداري شود. و براي اينكه زن در بعد خدماتي، حد اعلاي توفيق را به دست آورد و محيط مقدس خدماتيش به هرزگي‌هاي شهواني آلوده نشود، بايد حجاب را حفظ كرد.
ملاحظه مي‌كنيد كه نظر ما، درست برخلاف نظريه شرق و غرب است. آنها، متأسفانه عفاف را يا به كلي زير پا گذاشته‌اند. يا فقط در اين حد كه زن با مردي رابطه نامشروع نداشته باشد، پذيرفته‌اند. ولي ما، عفاف را با الهام از وحي الهي، تا انجا توسعه مي دهيم كه هم شامل خودداري از آميزش‌هاي نامشروع مي‌شود. و هم نظر بازي و هرگونه تلذذ نامشروعي را در برمي‌گيرد.
ديگر اينكه آنها، حجاب را مانع كار و خدمت و برخورداري زن از حقوق اجتماعي و انجام مسئوليت‌ها، مي دانند. و ما آن را شرط موفقيت وي در اين امور تلقي مي‌كنيم.
ما مي‌گوييم: وقتي كار و شهوت به هم درآميخت، هم بازده كار كم مي‌شود. و احياناً به صفر مي‌رسد و هم ثبات و اطمينان و اعتماد، از محيط خانواده، رخت برمي‌بندد. و اين نه يك ضرر بلكه دو ضرر بزرگ است.
البته اين را هم بگوييم كه: آنها در فروشگاهها و سينماها و تاترها و پلاژها و رستورانها و بارها، زنها را وسيله جلب مشتري قرار مي‌دهند. و به وسيله آنها پول بيشتري به جيب مي‌زنند كه اين هم نفعي براي خود زن و جامعه ندارد بلكه وسيله‌اي براي پر شدن جيب عده‌اي سوداگر مي‌شود. و انكه ضرر مي‌كند اول خود زن است و بعد جامعه.
درست است كه زن از اين راه، حقوق بخور و نميري به دست مي‌آورد، اما روح و جسم خود را مي‌آزارد. و اعصاب خود را نامتعادل مي‌سازد. و به وظيفه همسري و مادري خود لطمه بزرگي مي‌زند و بالاخره گوهر عفافش نيز آلوده مي‌شود. و ارزش بسيار والايي را فداي ارزش بسيار ناچيزي مي‌كند.
اگر خريد مي‌كند و پولي مي‌دهد، به خاطر نيازهاي عاقلانه‌اش نيست.
اگر فيلمي را تماشا مي‌كند يا نمايشي را مي‌بيند و يا به هر عنوان ديگر، اتلاف وقت مي‌كند، به خاطر انگيزه‌هاي شهواني و جنسي است. آيا بشري كه حتي در اطفاء شهوت خود، بايد تابع معيارهاي عقلي و اخلاقي و ديني باشد، سزاوار است كه در همه يا اكثر كارهاي خود از انگيزه شهواني خود پيروي نمايد؟!
بالاخره در زندگي، يا عقل بايد حاكم باشد يا شهوت. مصلحت انسان در حاكميت عقل و سقوط و بدبختي انسان، در حاكميت شهوت است.
ما مي‌گوييم: براي اينكه عقل حاكم باشد، بايد محيط كا را از محيط شهوت جدا كرد. بايد چشم‌ها و دلها پاك بمانند و كشش جنسي فقط و فقط بايد در ميان زن و شوهر باشد.
آنها حاكميت عقل را سُست كرده، به حاكميت شهوت، روي آورده‌اند و به همين جهت، بر پيكر روح و جسم لطيف زن، لطمه‌هاي بزگي زده اند.
چنين وضعي، قابل دوام نيست. مصلحين دلسوز بايد با اين وضع مبارزه كنند. مسلمانان جهان براي بلند كردن پرچم اصلاح بر همگان اولويت دارند. و به همين جهت، بايد به پاخيزند. و به حاكميت شهوت كه آرام آرام، خودشان را هم زير سيطره خود در آورده، خاتمه بخشند.
امروز، مسلمانان به پا خاسته را متهم به بنيادگرائي مي‌كنند. و قطعاً در نظر آنها، يكي از مصاديق بارز بنيادگرائي، همين گرايش اين گروه از مسلمانان واقعي به حجاب است.
شگفتا كه چگونه از راه بازي با الفاظ، واقعيت‌ها را مسخ مي‌كنند. و ذهن‌هاي سليم را از فهم حقايق، منحرف مي‌سازند!
حقيقت، سرائي است آراسته
هوي و هوس، گرد برخاسته
نبيني كه هر جا كه برخاست گرد،
نيند نظر، گرچه بيناست مرد؟!
اينها، با اين جو سازي‌ها و تبليغات پوچ، جلو چشم‌هاي بينا، گرد و خاك هوي و هوس برمي‌افشانند، تا آنها را از تماشاي سراي حقيقت، باز دارند.
اينها، حق دارند با اين گونه تبليغات پوچ، افراد ساده‌دل را اغفال و اغواء كنند. زيرا قرن‌هاست كه كوشيده‌اند مسلمانان را از عقايد و تعليمات و اخلاق بنيادين اسلام كه مطابقت با سرشت و فطرت انسان دارد، دور كنند. و استقلال آنها را از آنها بگيرند. و سرمايه‌هاي آنها را به تاراج برند. و حال كه مي‌بينند دوباره، مسلمانان به اسلام روي آورده‌اند، به آنها مي‌گويند: بنيادگرا شده‌ايد!
اين بنيادگرايي، تعبير ديگري از ارتجاع است كه شاه معدوم، علم مي‌كرد. بازگشت به حقيقت بنيادين اسلام و زندگي بر مبناي آن، عيب نيست. بلكه حسن است و يك حركت انقلابي و يك پويندگي خدا پسندانه است. چيزِ ارزاني هم نيست. بلكه به گراني خون صدها و هزارها شهيد و مجروح و مفقود است.
بعضي از مردم به قول معروف، دهن‌بين هستند. يعني نگاه مي‌كنند ببينند، مردم دربارۀ آنها چه مي‌گويند و چگونه قضاوت مي‌كنند؟
البته انسان، نبايد اين‌گونه باشد. در روايات هم داريم كه اگر در دست تو گردو باشد و همه مردم بگويند: دُر است، باور مكن و اگر در دست تو دُر باشد و همه مردم بگويند: گردو است، قبول نكن.
اين قدر به زنهاي باحجاب و با عفاف، مارك اُمُّلْ بودن و محروميت از تمدن زده‌اند كه انهايي كه دهن‌بين بوده‌اند براي پاك كردن اين مارك موهوم، حجاب را از خود دور كرده‌اند و اين قدر زنهاي بي‌حجاب را با عناوين و القاب پوچ و توخالي از قبيل متجدد و متمدن و خوش‌تيپ و اجتماعي، ستوده‌اند كه انها واقعاً باورشان آمده كه چيزي شده و از انسان كامل هم كامل‌تر گشته‌اند!
در قرآن كريم، عفاف يا در مقوله اقتصادي به كار رفته است‌، يا در مقوله جنسي. در اينجا سخن ما در مقوله عفاف اقتصادي كه به معني خودداري از آلودگي‌هاي مالي مي‌باشد، نيست. بلكه بحث ما در مورد عفاف جنسي است.
عفاف جنسي، يكي از ارزش‌هاي بنيادين اسلام است. مسلمان و متدين واقعي كسي است كه از حيث عفاف جنسي، كم و كسري نداشته باشد.
در سورۀ نور، يك جا به آنهايي كه توانائي ازدواج ندارند، مي‌فرمايد:
«وَلْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لَا يَجِدُونَ نِكَاحًا حَتَّى يُغْنِيَهُمْ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ» (نور، 33)
آنهايي كه دسترسي به زناشويي ندارند، بايد عفاف ورزند تا خداوند، آنها را از فضل خود بي‌نياز گرداند.
در مورد زنان پير كه كسي به انها رغبت ندارد، مي فرمايد:
«وَالْقَوَاعِدُ مِنَ النِّسَاء اللَّاتِي لَا يَرْجُونَ نِكَاحًا فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُنَاحٌ أَن يَضَعْنَ ثِيَابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجَاتٍ بِزِينَةٍ وَأَن يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَّهُنَّ» (نور، 60)
زنان پير و بازنشسته‌اي كه اميد ازدواج ندارند، گناهي بر انها نيست كه بدون خودنمايي و آرايشگري، حجاب خود را فرو نهند. و اگر عفاف بورزند، براي آنها بهتر است.
در هر دو آيۀ سورۀ نور، عفاف جنسي مورد نظر است. منتهي در آيه اخير دقيقاً معلوم است كه بي‌حجابي، مخالف عفاف و حجاب، عفاف تلقي شده است.
از اين آيه، استفاده مي‌شود كه: عفاف فقط به خودداري از آميزش‌هاي نامشروع نيست. بلكه پوشش تن و خود را در معرض ديد ديگران قرار ندادن نيز، عفاف است. حتي در مورد پيرزن‌هايي كه هيچ‌گونه جاذبه‌اي در تن آنها نيست.
حجاب زن، به نصّ قرآن كريم، عفاف اوست. و عفاف او، خدمتي است به سلامت اخلاق جامعه.
درست است كه هر كسي، وظيفه دارد چشم خود را از نامحرمان فرو پوشد. اما هر كسي نيز وظيفه دارد كه جسم خود را به گونه‌اي شهوت انگيز در معرض ديد ديگران قرار ندهد.
از جسم و ظواهر جسماني، نبايد به عنوان كالايي شهوت‌انگيز، استفاده كرد. و چشم‌هاي هرزه را به آن متوجه ساخت.
بدن، ابزار روح است و روح نفخه‌اي الهي است و نبايد اين ابزار مقدس بازيچه هوس‌ها و شهوات و هرزگي‌هاي اين و آن شود.
شهوت انسان هم، هدف و غايتي معين دارد. و اگر اين مسئله نبود كه بايد نوع بشر در روي زمين حفظ شود، هيچ لزومي نداشت كه خدا او را اين‌گونه خلق كند.
در مجموع، تمام قوي و ابزارهاي وجودي انسان، اعم از بدن و روح و عقل و شهوت و احساس و وهم و خيال، همه و همه در خدمت تكامل و تعالي انسان هستند و مبادا كه در خدمت تنزل و انحطاط او قرار گيرند.
فساد اخلاق، انحطاط است. و يكي از شعب آن، سقوط در دره شهوات و كامجويي‌هاي ناروا و آزاد و بي‌بند و باري است.
زن با پوشش شرعي خود، خانواده را استوار و پاي برجا مي‌سازد. و بيهوده، افراد را تحريك نمي‌كند. و هوس‌ها را برنمي‌انگيزد. و مردها را به مفسده نمي‌كشاند. و جوانان را به بي‌بند و باري، سوق نمي دهد. و كودكان را از مهر و محبت خالص والدين، محروم نمي‌سازد و بازار فساد و افسار گسيختگي را گرمي و رونق نمي‌بخشد.
زن با پذيرش حجاب اسلامي، بزرگ‌ترين و ارزنده‌ترين خدمات را به خانواده‌ها و جوان‌ها و بالاخره جامعه مي‌كند. زيرا اخلاق و پاكي و فضيلت را رونق و رواج مي‌بخشد.
زناني كه جسم خود را پربهاتر از آن مي‌دانند كه اجازه دهند، هر چشمي از آن تمتع گيرد. هر هوسي بدان گرايش يابد، بر مسند والاي فضيلت نشسته‌اند.
كار اين‌گونه زنان، پيامبر گونه است. زيرا بعثت پيامبران، به منظور تكميل و تتميم اخلاق است. و اينها در خدمت اخلاق و پشتوانه قوي مكتب انبيايند.
اين‌گونه زنان، شاگرد مكتب خديجه و فاطمه و زينب و از تبار نسيبه‌ها و اسماء بنت عميس‌ها و فضه‌هايند.
اسلام از زن بي‌حجاب و بدحجاب، بيزار و متنفر است. زيرا اينهايند كه با متزلزل كردن اخلاق و فضيلت، اسلام را در بين مردم، ضعيف و لگدمال مي‌كنند.
زنان باحجاب، خدمتگزار واقعي دين و اخلاق و زنان بي‌حجاب و بدحجاب، عامل براندازي و بنيان كني دين و اخلاقند.

3- حجاب و شخصيت زن:
سخن، از شخصيت است. شخصيت، مجموعه افكار و عواطف و عادات و اخلاقيات يك انسان است. و خلاصه هر چه به يك شخص مربوط مي‌شود و نه بيرون از وجود اوست، شخصيت اوست. و بدين ترتيب هر كسي براي خود شخصيتي دارد، خواه نيك باشد، خواه بد. خواه اهل فضيلت باشد. و خواه گرفتار رذيلت.
شخصيت يك انسان منحط و فاقد كمال، شخصيتي ناقص و معيوب و مذموم است. و شخصيت يك انسان شايسته و متكامل، شخصيتي كامل و مطلوب و ممدوح است.
حال، گفتگو در اين است كه آيا شخصيت كامل و مطلوب و ممدوح، از آنِ زنها و مردهايي است كه از حجاب گريزانند. و به بي‌حجابي و بدحجابي، روي آورده‌اند؟ يا به عكس، از آنِ آنهايي است كه به حجاب گراييده‌اند؟
كمال زن، در جلوه‌گري و خودنمايي و طنازي در انظار عمومي است، يا در پوشش و عفاف؟
كداميك، شخصيت زن را اعتلاء مي‌بخشد. و كدام يك، شخصيت او را تنزّل مي‌دهد؟
اگر زن حجاب نداشته باشد، هرگونه توجهي كه به او بشود، جنبه شهواني دارد. و در نتيجه، ارزش‌هاي واقعي او هم فراموش مي‌گردد. و به همين جهت، تا جاذبه‌اي ظاهري دارد، مورد توجه است. و همين كه اين جاذبه ظاهري از بين رفت، احساس غربت و پريشاني مي‌كند. چند سال پيش در يكي از مجلات، نامه‌اي خواندم از زني تحصيل كرده كه نوشته بود به هر كجا رفتم كه شغلي پيدا كنم قبل از اينكه به دانش و تخصصم توجه كنند. به ظواهر اندامم! توجه مي‌كردند. بي‌حجابي، ارزش‌هاي واقعي شخصيت يك زن را مي‌پوشاند و نمي‌گذارد كه همان‌گونه كه هست، مطرح شود. و به همين دليل، آنهايي كه ظواهري جذاب‌تر داشته باشند، جلو مي‌افتند و بيخود و بي‌جهت ترقي مي‌كنند و بازار ارزش‌هاي واقعي را سرد و بي‌رونق مي‌سازند.
درست نيست كه استعدادها و ارزش‌هاي واقعي زنان، تحت‌الشعاع ظواهر جسماني قرار گيرد. و ظواهر جسماني، ملاك و معيار ارزش و شخصيت آنها گردد.
چنين چيزي، به ضرر خود آنهاست. خودشان از پيشرفت و ترقي و تكامل، باز مي‌مانند و اسير چشمان هرزه و هوس‌هاي حيواني مي‌شوند.
بي‌حجابي، ارزش‌هاي واقعي زن را تحت‌الشعاع ظواهر جسميش مي‌كند. و او را فداي هرزگي‌ها و طمع‌ها و آزمندي‌ها مي‌نمايد.
ظلم بزرگي كه دنياي امروز بر زنان روا داشته، همين است كه به جاي توجه به ارزش‌هاي واقعي، توجه به ظواهر جسمي او كرده و از اين رهگذر او را مورد استفاده‌هاي ناروا قرار داده است.
زن در سينما و كاباره و بار و رستوان و قمارخانه و ساير اماكن فساد، ابزاري شده كه با استفاده از جاذبه ظاهري و جسمانيش، مشترياني بيشتر جلب كند. و پول بيشتري به جيب سوداگران فساد و هرزگي سرازير نمايند. آيا اين، براي زن، كمال شخصيت است يا انحطاط شخصيت؟!
چه شده است كه زنان بي‌حجاب، در مشاغل عالي كمتر نفوذ كرده‌اند؟! چرا زنان بي‌حجاب در مشاغل پستي از قبيل هنرپيشگي و رقاصگي و سكرتري و ماشين‌نويسي و خدمتگزاري هتل‌ها و بارها و رستورانها و غيره، تا بخواهي راه يافته‌اند. و در مشاغل حساس و مهمي، همچون وكالت و استادي دانشگاه و وزارت و نويسندگي و سياستمداري و شاعري و اختراعات و اكتشافات، بسيار كم نفوذ كرده‌اند؟
چه دليلي دارد كه زنان بي‌حجاب، هم در سنگر خانواده شكست خورده و هم در سنگر اجتماع، پيروزيهاي كمتري كسب كرده‌اند؟!
زن بي‌حجاب در سنگر خانواده، عقب‌نشيني كرد. اين سنگر والا را تخليه نمود. بدون اينكه سنگر را به ديگري واگذارد. زيرا جز او، كسي نيست كه بتواند اين سنگر را حفظ كند.
زن بي‌حجاب، در مبارزه‌اش در راه كسب حقوق اجتماعي هم، چيزي به دست نياورد. زيرا اغلب پست‌ها و مشاغل حساس در دست مردها، باقي ماند. و او آلت و ابزار و ملعبه شد و در پست‌ها و مشاغل پَسْت، به عنوان وسيله‌اي براي ارضاء شهوات و آزمنديها و پول‌پرستي‌ها به دام افتاد.
آيا كمال شخصيت زن، يعني همين كه از يك سو سنگري را از دست بدهد و از سوي ديگر، حقوقي به دست نياورد؟!
دليل اينها بر ما روشن است. علت اين شكست‌ها و عقب‌نشيني‌ها، بي‌حجابي زن است. او اگر واقعاً رشد شخصيت مي‌خواست و اگر آنهايي كه به اصطلاح دايه‌هاي مهربان‌تر از مادر برايش بودند، قصد داشتند به او خدمتي كنند، بايد بر حجاب او، تكيه مي‌كردند. بايد با حفظ سنگر اصلي خانواده و وظائف خانوادگي، او را وادار مي‌كردند كه مبارزه كند. و پيشرويهاي تازه‌اي احراز نمايد.
اگر در سنگر حجاب مي ماند، سنگر خانواده را هم از دست نمي‌داد. اگر در اين سنگر، پايداري مي‌كرد، شوهرش به او محتاج بود و او را با بي‌مهري، مهمل نمي‌گذاشت. زيرا بهره‌گيري‌هاي جنسي در چارچوب زناشويي، باقي مي ماند و قداست و طهارتش، حفظ مي‌شد. اگر اين سنگر را از دست نمي‌داد، پشتوانه ديگرش فرزندانش بودند هم شوهر يار و مددكارش بود و هم فرزندان.
در اين صورت، اين چنين بي‌يار و غمخوار نمي‌ماند كه به شغل‌هاي پستش بگمارند. و شعار دروغين آزادي برايش سر دهند. و ملعبه‌اش كنند.
امروز زن بي‌حجاب، واقعاً تنها و ذليل است. زن بي‌حجاب، در جامعه خود پايگاهي ندارد. زيرا هم زندگي خانوادگيش به سردي و خاموشي گراييده. و هم در جامعه به شغل‌هاي پست و بي‌ارزش گمارده شده است.
تنزل و انحطاط شخصيت يك انسان، يعني همين!
ما، تنها راه بالا بردن شخصيت زن را حجاب او، مي‌دانيم اگر او به حجاب روي آورد پايگاه خانوادگيش قوي مي‌شود. مردها ناچار مي‌شوند به زندگي خانوادگي خود، ارج نهند. و به همسران خود، واقعاً توجه كنند. اگر حجاب خود را ارج نهد، او را به مشاغل پست با حقوقي بخور و نمير، نمي‌گمارند. و استعدادهاي واقعيش به هدر نمي‌رود. و آن وقت است كه مي‌تواند در مشاغل عالي، به مراتب بيشتر از آنچه براي بي‌حجاب‌ها مطرح است، توفيق به دست آورد.
علوّ شخصيت زن در اين است كه كمال همسري و كمال مادري و كمال اجتماعي را براي خود احراز كند. زني كه به لحاظ همسري، ناقص و به لحاظ مادري، ناتوان و به لحاظ اجتماعي ملعبه و بازيچه است، از علوّ شخصيت بي‌بهره است.
بي‌حجاب، در بعد همسري و مادري شكست خورده و در بعد فعاليت‌هاي اجتماعي ابزار و بازيچه و ملعبه شده و خواه ناخواه سقوط كرده است!
در جوامع غربي آمار طلاق، بالا است. كودكان بي‌سرپرست، بسيارند. پرورشگاه‌ها و شيرخوارگاه‌هاي دولتي به حد وفور، به وجود آمده است.
اينها، معني دارد. و چه معني روشني! معني اينها، شكست زن بي‌حجاب غربي در بعد خانواده و تخليه و رهايي اين سنگر مقدس از سوي اوست.
در جوامع غربي، زنان – جز تعدادي اندك – از مشاغل عالي محرومند. و اين در حالي است كه همواره به نفع آنها، شعار داده و به اصطلاح، دم از تساوي حقوق آنها با مردان، زده‌اند. اين هم، معني روشني دارد! معني آن، بازيچه شدن و ملعبه شدن اوست. براي ارضاء طمع‌ها و هوس‌ها.
راه علاج، خيلي دشوار نيست. آنها اجازه دهند كه زنها به حجاب برگردند. بگذارند بازيچه و ملعبه نباشند. خواهند ديد كه هم سنگر خانواده را حفظ مي‌كند. و هم در مشاغل عالي موفق مي‌شود.

4- حجاب و استحكام خانواده:
اگر چه از لا به لاي بحث‌هاي گذشته، اين مطلب كاملاً روشن شده، لكن براي ذكر يك نكته تازه، باز هم مي‌پردازيم به رابطه حجاب، با استحكام خانواده و رابطه بي‌حجابي، با تزلزل آن.
آن نكته، اين است كه زنها با حجاب خود، هم در تحكيم خانواده شخصي خود نقش دارند. و هم در تحكيم خانواده ديگران.
اما نقش آنها در تحكيم خانواده شخصي خود، به اين لحاظ است كه اطمينان و اعتماد شوهر را به پاكي خود جلب مي‌كنند. و قطعاً چنين اعتماد و اطميناني در تحكيم خانواده مؤثر است.
و اما نقش آنها در تحكيم خانواده‌هاي ديگر، بدين لحاظ است كه هرگاه، مردها از تمتعات خارج از محدوده‌ زناشويي و خانوادگي محروم باشند، طبعاً به همسران خود بيشتر توجه دارند. و در نتيجه خانواده‌ها استوارتر مي مانند.
البته، اين نكته را هم بايد توجه داشته باشيم كه حجاب شرط لازم استحكام خانواده است و نه شرط كافي آن. و بنابراين، آنها كه مي‌خواهند بنيان خانواده تزلزل نيابد، بايد به شرائط ديگر نيز توجه كنند.[4]
اما در عين حال، مي توان گفت: حجاب از مؤثرترين عوامل تحكيم روابط خانوادگي، و بي‌حجابي از مخرب‌ترين عوامل تزلزل خانوادگي است.

5- حجاب و آزادي زن:
زنان با حجاب در فعاليت‌ها و رفت و آمدهاي خود، آزادترند. زيرا مردان بولهوس، اطمينان دارند كه اينها طعمه و ملعبه نمي‌شوند. و بنابراين كمتر مزاحمتي براي آنها ايجاد مي‌كنند.
اما زنان بي‌حجاب، آزادي كمتري دارند. زيرا در معرض ديد هستند. و چشم‌هاي هرزه را به سوي خود مي‌كشانند. و هوس‌ها را تحريك مي‌كنند. و در نتيجه مورد طمع گرگان شهوت مي‌شوند.
زن با حجاب، مظهر عفاف شناخته شده و لذا در خانه و خارج خانه، مزاحمي ندارد. و آزادانه دنبال كارها و مسئوليت‌هاي خويش است. اما زن بي‌حجاب يا به طور كلي فاقد عفاف شناخته شده، يا در همان حد كه رفت و آمدها و اندامش تحريك كننده است. و بنابراين مزاحم دارد و به همين دليل در كارها و فعاليت‌هايش آزادي چنداني ندارد.
قرآن مجيد در دو مورد به اين مطلب اشاره كرده است. يكي اينكه مي‌فرمايد:
«يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُل لِّأَزْوَاجِكَ وَبَنَاتِكَ وَنِسَاء الْمُؤْمِنِينَ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِن جَلَابِيبِهِنَّ ذَلِكَ أَدْنَى أَن يُعْرَفْنَ فَلَا يُؤْذَيْنَ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا» (احزاب، 59)
يعني: اي پيامبر به زنان و دختران خود و به زنان مؤمنين بگو كه پوشش‌هايشان را به خود بپيچند كه اين، نزديك‌تر است به پاكي و عفاف، شناخته شوند. و از طرف افراد هرزه مورد آزار و اذيت قرار نگيرند و خداوند آمرزگار و رحيم است.
ام سلمه، همسر پيامبر گرامي اسلام مي‌گويد: هنگامي كه اين آيه نازل شد، زنان انصار در موقع خروج از خانه چنان خود را در پوشش سياه مي‌پوشيدند كه گويا روي سر آنها كلاغ نشسته بود.[5]
در تفسير قمي آمده است كه: سبب نزول اين آيه، اين بود كه زنها به مسجد مي‌رفتند و پشت سر پيامبر نماز مي‌خواندند. شبها كه از نماز مغرب و عشاء باز مي‌گشتند، جوانها سر راه آنها مي‌نشستند. مزاحم آنها مي‌شدند. از اين رو، آيه فوق نازل گرديد.[6]
بنابراين، بي‌حجابي و بدحجابي، براي زنها ايجاد مزاحمت مي‌كند. و آنها را از اينكه بتوانند آزادانه به تلاش‌ها و فعاليت‌هاي صحيح اجتماعي و عبادي و خانوادگي بپردازند، باز مي‌دارد. اما وقتي كه اهل حجاب باشند. و پوشش خود را به خود بپيچند. و بدحجابي نكنند، در موقعيتي قرار مي‌گيرند كه مزاحمتي براي آنها نيست و در كارهاي خود آزادند.
در آيه ديگر مي‌گويد:
«لَا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيَطْمَعَ الَّذِي فِي قَلْبِهِ مَرَضٌ وَقُلْنَ قَوْلًا مَّعْرُوفًا» (احزاب، 32)
در سخن گفتن، خضوع نكنيد كه آنكه دلش بيمار است، طمع مي‌كند. و سخن نيكو بگوئيد.
اگر چه در اين آيه، روي سخن با زنان پيامبر است، اما قطعاً حكم اختصاصي نيست. و به تنقيح مناط تعميم پيدا مي‌كند.
علاوه بر اينكه از اين آيه، استفاده مي‌شود كه هيچ زني حق ندارد، به گونه‌اي سخن بگويد كه افراد را به لحاظ شهواني تحريك و تطميع كند. حق ندارد هر كار ديگري هم كه موجب تحريك و تطميع شود، انجام دهد. زيرا هنگامي كه به علت حكم تصريح شود، هم مي توان به استناد آن علت حكم را تخصيص داد. و هم مي‌توان تعميم داد.
در حقيقت آنچه مورد نهي و منع است تحريك و تطميع است. به سخن خاضعانه باشد، يا به هر نحوي ديگر.
تحريك و تطميع افراد بولهوس يا به تعبير قرآن – بيمار دل – براي خود زن ايجاد مزاحمت و درد سر مي‌كند. و آزادي عمل و تلاش را از او مي‌گيرد و بر سر زبان اين تيپ افراد مي‌افتد. و با مشكلات رو به رو مي‌شود.
اين نكته را هم اضافه كنيم كه مقصود ما آزادي، آزادي در راه كار و تلاش و تحصيل و رشد و پيشرفت است. ما مي‌خواهيم بگوييم: تحريك و تطميع جوان‌هاي بولهوس، از زنان و دختران جوان در اين راه، سلب آزادي مي‌كند. و نمي‌گذارد كه به اهداف عاليه برسند. و حتي ممكن است غرق بشوند.
اين آزادي، غير از آزادي به معناي بي‌بند و باري و هرزگي و افسار گسيختگي است. كه اين يكي، از راه بي‌حجابي و خضوع در سخن و بدحجابي، حاصل مي‌شود. در حالي كه آن يكي، از راه حجاب و عدم خضوع در سخن و سنگ يأس بر سينه هرزه‌ها و بولهوس‌ها كوبيدن، به دست ميآيد. اين يكي سقوط و انحطاط است. و آن يكي تعالي و تكامل اين يكي آزادي شوم و پوچ غربي است. و آن يكي آزادي مبارك و پرمعني اسلامي.
6- پاكي و طهارت زن:
انسان بهتر است كه پاك باشد يا ناپاك؟ روح و جسم زن، بايد به زيور طهارت آراسته باشد يا نه؟ مردها نيز به كدام بايد روي آورند؟
در قرآن مجيد در موارد بسياري تصريح شده است كه فلسفه فلان حكم طهارت است. مثلاً درباره زكات مي‌گويد:
«خُذْ مِنْ أَمْوَالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ» (توبه، 103)
از اموال ايشان، زكات بگير تا آنها را طهارت بخشي.
درباره غسل و وضو و تيمم مي گويد:
«مَا يُرِيدُ اللّهُ لِيَجْعَلَ عَلَيْكُم مِّنْ حَرَجٍ وَلَـكِن يُرِيدُ لِيُطَهَّرَكُمْ» (مائده، 6)
خداوند، اراده ندارد كه شما را به مشقت بيندازد. بلكه اراده دارد كه شما را طهارت بخشد. درباره اينكه نبايد زن‌هاي مطلقه را با سختگيري‌ها و بهانه‌گيري‌ها و اشكال تراشي‌ها از ازدواج مجدد مزاحم شد، مي‌فرمايد: «ذَلِكُمْ أَزْكَى لَكُمْ وَأَطْهَرُ» (بقره، 232)
اين، براي رشد و تكامل و طهارت شما، مؤثرتر است.
هنگامي كه در سوره احزاب، دستور مي‌دهد كه: هرگاه از زنان پيامبر، چيزي مي‌خواهيد از پشت پرده بخواهيد، مي‌گويد:
«ذَلِكُمْ أَطْهَرُ لِقُلُوبِكُمْ وَقُلُوبِهِنَّ» (احزاب، 53)
اين، براي طهارت دلهاي شما و دلهاي آنها، مفيدتر است.
هنگامي كه به مردهاي مؤمن، دستور فرو پوشيدن چشم و عورت از نظر و آميزش نامشروع مي‌دهد، مي‌گويد:
«ذَلِكَ أَزْكَى لَهُمْ» (نور، 30)
اين، براي رشد و پاكي و تكامل ايشان، سودمندتر است.
درباره ورود به خانه‌هاي اشخاص، دستور مي‌دهد كه بايد اجازه بگيريد. سپس مي‌گويد:
«وَإِذا قِيلَ لَكُمُ ارْجِعُوا فَارْجِعُوا هُوَ أَزْكَى لَكُمْ»: (نور، 28)
هنگامي كه به شما گفته شود، باز گرديد، باز گرديد كه براي پاكي شما، بهتر است.
قطعاً خانه براي اهل خانه بهترين حجاب است. و اگر به اين حجاب هتك و بي‌احترامي شود، طهارت و پاكي افراد در معرض تهديد و خطر، قرار مي‌گيرد. پرده درب منزل و اطلاق هم حجاب است. لباس زن و مرد هم حجاب است. اگر اين پرده‌ها دريده شود، از پاكي‌ها اثري و نشاني باقي نمي‌ماند.
داستان «سُمَرَةِ بْنِ جُنْدبْ» در تاريخ اسلام و در روايات، مشهور است. وي به بهانه داشتن نخلي در خانه يكي از ياران رسول اكرم سرزده وارد خانه مي‌شد. و چون به هيچ صراطي مستقيم نبود، رهبر عاليقدر اسلام دستور داد كه درخت نخل را بكنند. و جلوش بيندازند.
دليل آن هم روشن است. در اسلام اصل پاكي و طهارت قلوب و ارواح است. و هر كاري كه به اين اصل لطمه زند، مردود و مبغوض است.
پاكي و طهارت زن، رمز موفقيت او در خانواده و اجتماع است. چنين زني براي شوهر همسري ايده‌آل و براي فرزندان مادري نمونه و براي جامعه خدمتگزاري قهرمان است.
پاكي را از زن بگير، علف سبزي است كه در مزبله روييده و نفرت‌آور است. پاكي را به او ارزاني بدار، گوهر يكتاي عالم خلقت و مفخر خانواده و اجتماع است.
اگر پاكي از او سلب شود، با هيچ چيز ديگري جبران نمي‌شود. انسانيت انسان، به پاكي زنان پيوند خورده و اگر اين، ناپاك و پليد شود، حتماً انسانيت هم به پليدي و ناپاكي گراييده و در حقيقت انسانيتي باقي نمانده است.
به تعبير روايات ما، زن «ريحانه» است، بغير گل. گل، تا وقتي كه در كاسبرگ خود مستور است و تا وقتي كه دامن نگسترده، شاداب و با طراوت و زنده است. اما همين‌كه از پوشش كاسبرگ خود، بيرون آمد و دامن گسترد، پايان گل براي خود را اعلام كرده است.
زني كه از بستر و پوشش بيرون آيد و دامن بگسترد، خزان وجود خود را اعلام كرده و ارزش زنانگي خود را از دست داده است. اما اگر در بستر و پوشش خود باقي بماند، همواره شكوه و طراوت دارد. و به دست بدخواهان حريص، پرپر و تباه نمي‌شود.

[1] . در منطق، قضاياي فطري به قضايايي گويند كه قياس آنها با خود آنهاست. مانند: چهار زوج است كه حدوسط آن، انقسام به متساويين است. و چون اين حدوسط همواره براي عقل حضور دارد، به بداهت قضيه مزبور لطمه‌اي وارد نمي‌شود. اگر قضيه‌هاي «عدل حسن» و «ظلم قبيح» است از فطريات باشد، حدوسط‌هاي آنها مصلحت و مفسده اجتماعي است. و چون اين مصلحت و مفسده همواره براي عقل حضور دارد، بداهت دو قضيه مزبور نيز محرز است.
[2] . همه اين مطالب، مربوط است به آيۀ 31 سورۀ نور، اما چون اين گفتار، هدف ديگري را تعقيب مي‌كند، ناچاريم از تفصيل خودداري كنيم.
[3] . سفينة البحار: خلق.
[4] . به كتاب خانواده در قرآن و مسائل و مشكلات خانوادگي، رجوع شود.
[5] . الميزان ج 16، ص 366.
[6] . همان

حجاب زن از نظر احادیث و روایات

حجاب زن از نظر احادیث و روایات
اسلام آخرین آیین الهى و بالطبع کامل‏ترین دین است و براى همیشه و همه بشریت
از طرف خداوند عالم، نازل شده است، لباس را «هدیه الهى» معرفى نموده
و وجوب پوشش زنان را با تعدیل و انتظام مناسبى به جامعه بشرى ارزانى داشته است.
از انحرافات و یا افراط و تفریطهایى که پیرامون پوشش زنان وجود داشته است اجتناب نموده
و در تشریح قانون، حدّ و مرزى متناسب با غرایز انسانى را در نظر گرفته است.
در حجاب اسلامى، سهل‏انگارى‏هاى مضر و سختگیرى‏هاى بى‏مورد، وجود ندارد.
دستور به رعایت حجاب هم در قرآن کریم مطرح شده
و هم در احادیث و روایات اسلامی. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم و ائمه معصومین علیهم السلام علاوه بر تأکیداتى که بر رعایت حجاب داشته‏اند،
با ارائه دستورالعمل‏هایى، جامعه اسلامى را به‏سوى تهذیب و پاکى، رهنمون گشته‏اند .
از پیامبر اسلام در مورد پرهیز از پوشش بدن نما و نازک آمده:
روزى، اسماء - که خواهر زن پیامبر بود - ، با جامه بدن‏نما و نازکى به خانه پیامبر آمد.
پیامبر، روى خود را از او برگرداند و فرمود: اى اسماء! زن، وقتى به حدّ بلوغ رسید،
نباید جایى از بدن و اندامش دیده شود، مگر صورت و دست‏ها». (سنن ابى داود، ج 2، ص 383)

راجع به نهى از آرایش و استعمال عطر در خارج از خانه ،پیامبر،
در ضمن حدیثى، نهى فرمودند از این‏که زن، براى دیگران، خود را بیاراید، و فرمود:
«''اگر براى غیر شوهر، خود را آرایش نمود، لازم است خداوند او را با آتش بسوزاند''». 

در مورد پرهیز زنان از شبیه ساختن خود به مردان،پیامبر(ص) می فرماید:
''خداوند، مردانى را که شبیه زن مى‏شوند و زنانى را که خود را شبیه مرد قرار مى‏دهند،
نفرین کرده است''». 

امام باقر علیه السلام نیز، در ضمن حدیثى فرمودند:
«جایز نیست که زن، خود را شبیه مرد نماید؛ زیرا پیامبر، مردانى را که مشابه زنان مى‏شوند و همچنین زنانى که خود را شبیه مردها قرار مى‏دهند، نفرین کرده است».
در قرآن و روایات، علاوه بر دستورهایى که در مورد حفظ حجاب زنان آمده است،
مسئولیت‏هایى نیز به مردان واگذار شده است از جمله:
پیامبر اکرم در مورد عفّت نسبت به زنان مردم می فرماید:«
''نسبت به زنان مردم، عفیف باشید تا زنان شما عفیف بمانند''». 

در مورد دورى از چشم‏چرانى‏از امام صادق علیه السلام نقل شده که مى‏فرماید:
«''چشم چرانى، تیرى است مسموم از تیرهاى شیطان؛
چه بسا، نگاهى که حسرت‏هاى طولانى را درپى دارد''».
در مورد حرمت نظر به خواهر زن آمده است: صحیح « البزنطی عن الرضا علیه السلام قال : سألته عن الرجل یحل له ان‏ ینظر الی شعر اخت امرأته ؟ فقال : لا الا ان تکون من القواعد . قلت له : اخت امرأته و الغریبة سواء ؟ قال : نعم ، قلت : فمالی من النظر الیه‏ منها ؟ فقال :
شعرها و ذراعها » (وسائل جلد 3 ، صفحه . 25): ''احمد بن ابی‏نصر بزنطی -
که از اصحاب عالیقدر حضرت رضا علیه‏ السلام است -
می‏گوید از حضرت رضا سؤال کردم آیا برای مرد جایز است که‏ به موی خواهر زنش نگاه کند
؟ فرمود نه ، مگر اینکه از زنان سالخورده‏ باشد .
گفتم پس خواهر زن و بیگانه یکی است ؟ فرمود بلی .
گفتم ( در مورد سالخورده ) چقدر برای من جایز است نگاه کنم
؟ فرمود به موی او و ذراع ( از انگشت تا آرنج ) او می‏توانی نگاه کنی'' . 

روایاتی نیز وجود دارد که مستقیما حکم وجه و کفین را چه از نظر پوشیدن
و چه از جنبه نگاه کردن بیان می‏کند . ولی البته عدم لزوم پوشیدن وجه
و کفین دلیل‏ بر جواز نظر نیست ، اما جواز نظر دلیل بر عدم لزوم پوشیدن وجه و کفین‏ هست . مفضل بن عمر سؤال کرد از امام صادق درباره زنی که در سفر بمیرد
و مرد محرم یا زنی که او را غسل دهد همراه او نباشد .
فرمود : مواضع تیمم‏ او را باید غسل دهند ولی نباید بدن او را لمس کنند
و نباید زیبائیهای او را که خدا پوشیدن آن را واجب فرموده است ، آشکار کرد . پرسیدم چگونه‏ عمل کنیم ؟ فرمود اول باطن کف دست او را باید شست ، سپس چهره و بعد پشت دستهایش را . 

علی بن جعفر فرزند امام ششم است و مرد بسیار جلیل القدری است ،
از برادرش حضرت موسی بن جعفر علیه السلام می‏پرسد
برای مرد چه مقدار جایز است به زنی که محرمش نیست نگاه کند
؟ حضرت در جواب فرمود : چهره و کف و جای دستبند .
به هر حال اسلام واضع قانون حجاب نبوده است، بلکه در جهت جلوگیرى از افراط و تفریطهایى که در طول تاریخ در مورد حجاب به وجود آمده بود، به قانونمند کردن
و تنظیم آن همت گماشته است و آن را به صورتى متعادل، صحیح
و متناسب با فطرت انسانى زن و غیرتمندى مرد، ارائه نموده است.
           

اخلاق معاشرت

اخلاق معاشرت

زندگی مکتبی



پایداری و استحکام رابطه های مردمی، در سایه رعایت نکاتی است که برگرفته از «حقوق متقابل» افراد جامعه باشد.

در اینکه «چگونه باید زیست» و چه سان با دیگران باید رابطه داشت، نکته ای است که در بحثِ «آداب معاشرت» می گنجد.

بر خلاف فرهنگ غربی، روح و محتوای فرهنگ دینی ما بر پایه «ارتباط»، «صمیمیّت»، «تعاون»، «همدردی» و «عاطفه» استوار است. جلوه های این فرهنگ بالنده نیز در دستورالعملهای اخلاقی اسلام دیده می شود. «زندگی مکتبی»، در سایه شناختِ این رهنمودها و به کار بستن آنها در صحنه های مختلف زندگی است، نه با شعار و ادّعا. به هر میزان که معیشت و معاشرت ما با اینگونه هدایتهای دینی در مقوله رفتار، هماهنگ باشد، به همان اندازه زندگیهایمان «مکتبی» است. مسلمان باید به گونه ای در چارچوب اصول و سنن فرهنگ دینی خودش زندگی کند که با شهامت و افتخار، بتواند «امضای دین» را پای همه رفتارش بگذارد و زندگیش «برچسب اسلام» داشته باشد.

با این مقدمه، به موضوع «اخلاق معاشرت» پرداخته و از مسأله «رفت و آمد» آغاز می کنیم:

رابطه ها


«دید و بازدید» و «رفت و آمد»های خانوادگی و دوستانه، از جلوه های بارز اخلاق معاشرت است. این گونه رابطه های اجتماعی، با عنوانهای مختلف و در شرایط گوناگون انجام می گیرد. گاهی به صورت «صله رحم» است؛ در ارتباط با اقوام و بستگان. گاهی نام «عیادت» به خود می گیرد؛ در مورد بیماران. گاهی نسبت به برادران و خواهران دینی، عنوان «زیارت» می یابد، گاهی با همسایگان است، گاهی با مستمندان. گاهی هم بر محور اطعام است و گاهی به شکل مسافرتهای دور و نزدیک و بردن هدیه و آوردنِ «سوغات سفر». گاهی هم برای شرکت در مجلس عقد و عروسی یا مشارکت در مراسم سوگ و تسلیت گویی است.

به هر حال، همه اینها نوعی «رابطه» و «معاشرت» است و نشان دهنده منشِ انسانی و فرهنگ اخلاقی هر فرد. اسلام نیز در این باره ها بسیار سخن گفته و رهنمود داده است که به اختصار، گوشه ای از معارف و آموزشهای دین در این زمینه را مرور می کنیم.

صله رحم



خویشاوندان، ارتباط خونی با هم دارند. شاخ و برگهای یک درختند و گلهای یک بوستان. پس، ارتباطشان هم طبیعی است و قطع رابطه و رفت و آمد میان اقوام، عارضه ای ثانوی و یک بیماری اجتماعی و «آفت خانوادگی» به حساب می آید و اگر بی دلیل باشد، زشت و نارواست. اگر دلیلی هم داشته باشد، قابل رفع و شایسته تجدید رابطه است.

حضرت علی(ع) می فرماید:

«صِلَةُ الرِّحِمِ توُجِبُ المَحَبَّةَ»(1)

پیوند با خویشاوندان (صله رحم) محبّت می آورد.

روشن است که قطع این رابطه هم، سردی و کدورت و جدایی دلها را در پی دارد. در احادیث، از صله رحم به عنوان «محبوب کننده انسان میان بستگان» یاد شده است: «صِلَةُ الرَّحِمِ ... مُحَبَّةٌ فیِ الأهل».(2)

سفارش اکید دین، بر این است که حتّی با آنان که با شما بریده و قطع رابطه کرده اند، صله رحم و تجدید رابطه کنید (صِلْ مَنْ قَطَعَک) که

این، نوعی ایثار و گذشتِ فوق العاده می طلبد.

محدوده این پیوند نیز گسترده است و هر بهانه را از دستِ انسان می گیرد. امام صادق(ع) می فرماید:

«صِلْ رَحِمَکَ وَ لَوْ بِشَرْبَةٍ مِنْ ماءِ»(3)

صله رحم کنید، هر چند در حدّ خوردن جرعه آبی باشد.

در حدیث معروف دیگری آمده است:

«صِلوُا اَرْحامَکُمْ وَ لَوْ بِالسَّلام».

هر چند با سلام گفتن، با خویشاوندان پیوند برقرار کنید.

آنچه گاهی مانع رفت و آمدهای خانوادگی و دیدارهای خویشاوندان یا دوستان می شود، توقّعات بالا، هزینه و مخارج، معطلی رفت و برگشت، وقت نداشتن افراد و ... است. اما اگر به حداقل هم راضی باشیم و لحظه ای نشستن و حالی پرسیدن و آبی و چایی خوردن و برخاستن، یا از همان دم در، سلام کردن و جویای حال شدن و برگشتن هم باشد، «صله رحم»ها بیشتر و ارتباطها قویتر خواهد گشت.

آثار و نتایج



این نوع پیوند، فواید بسیار و آثار دنیوی و اخروی فراوانی دارد که از احادیث بسیار آن، تنها به دو نمونه زیر، اکتفا می کنیم:

حضرت امام باقر(ع) فرموده است:

«صِلَةُ الأرحامِ تُزَکّیِ الأ عمالَ و تُنْمِی الأموالَ وَ تَدْفَعُ الْبلَوْی و تُیَسِّرُ الحسابَ و تُنْسِی ءُ فی الأَجَلِ».(4)

صله ارحام، «اعمال» را پاک، «اموال» را افزون، بلاها را دفع، حساب را آسان می کند و «اجل» را به تأخیر می اندازد.

همچنان که می بینید، نتایج یاد شده، برخی به امور دنیوی مربوط است، برخی هم نتایج اخروی و پاداشهای خدایی را نسبت به این عمل، بازگو می کند.

حدیث دیگر از امام صادق(ع) است:

«صِلَةُ الأرحامِ تُحسِنُ الْخُلْقَ وَ تُسَمِّحُ الکَفَّ وَ تُطَیِّبُ النَّفْسَ وَ تَزیدُ فِی الرِّزقِ وَ تُنْسِی ءُ الأجَلَ.»(5)

صله رحم، اخلاق را نیکو، دست را بخشنده، دل و جان را خوش می سازد، رزق را می افزاید و اجل و مرگ را به تأخیر می اندازد.

این کار نیک و ساده، آن قدر سازنده و مفید است و آنچنان مورد رضای پروردگار، که گاهی تقدیر الهی به خاطر آن عوض می شود و خداوند به پاداش این عمل نیکو، بر عمر کسی می افزاید. در مقابل، قطع رابطه ها و بریدن از خویشاوندان، به حدّی شوم و نفرت بار و در نظر خداوند، ناپسند است که عمر را می کاهد.

به این حدیث تکان دهنده توجه کنید:

امام صادق(ع) فرمود: «ما چیزی را جز «صله رحم» سراغ نداریم که عمر را زیاد کند، تا آنجا که گاهی تا زمان مرگ یک نفر، سه سال مانده است، ولی او اهل صله رحم می شود. آنگاه خداوند، سی سال بر عمرش می افزاید و سی و سه سال دیگر زنده می ماند. و گاهی اجل کسی سی و سه سال است، به خاطر قطع رحم و گسستن رابطه های خویشاوندی، کاهش می یابد و اجلش سر سه سال فرا می رسد.»(6)

مرز صله رحم


این ادب معاشرت، اختصاص به بستگانِ پاک و با تقوا و حزب اللهی هم ندارد. یک وظیفه اخلاقی است، حتی نسبت به آنان که اهل گناهند. چه بسا به برکت رفت و آمدهای بستگانِ صالح، فاجران هم راه صلاح پیش گیرند و تأثیر بپذیرند. گاهی ترک مراوده و رفت و آمد، سبب می شود که بستگانِ معصیت کار، در گناه و بیراهه خود، بیشتر پیشروی کنند، ولی حفظ رابطه، جلوی بدتر شدن آنان را می گیرد. در این صورت، تکلیف، همچنان نگهبانی از این خطّ ارتباط و پیوند خویشاوندی است.

یکی از شیعیان از امام صادق(ع) می پرسد: برخی خویشاوندانم خطّ و تفکّر دیگری دارند، غیر از فکر و مرامی که من دارم. آیا آنان بر من حقّی دارند؟ حضرت فرمود: آری، حق قرابت و خویشاوندی را چیزی قطع نمی کند. اگر با تو همفکر و هم عقیده باشند، دو حق بر تو دارند: یکی حق خویشاوندی، دوّم حق اسلام و مسلمانی.(7)

حتّی اگر بستگان، مایه آزار انسان را هم فراهم کنند، باز حقّ گسستن پیوند را نداریم. در حدیث آمده است:

مردی خدمت رسول خدا(ص) آمد و عرض کرد: یا رسول اللّه ! من خویشاوندانی دارم که من با آنان پیوند می کنم و رابطه دارم، امّا آنان آزارم می دهند. تصمیم گرفته ام آنان را ترک کنم. حضرت رسول فرمود: آنگاه، خدا هم تو را ترک می کند! ... گفت: پس چه کنم؟ رسول خدا فرمود: به کسی که محرومت کرده، عطا کن، با کسی که از تو بریده، رابطه برقرار ساز، کسی که بر تو ستم کرده، از او درگذر. هر گاه چنین کردی، خداوند پشتیبان تو خواهد بود.(8)

از علی(ع) نقل شده که فرمود:

«صِلُوا اَرْحامَکُمْ وَ اِنْ قَطَعُوکُم»(9)

با خویشاوندانتان پیوند و رفت و آمد داشته باشید، هر چند آنان با شماقطع رابطه کرده باشند.

سنّتِ «صله رحم»، از نیکوترین برنامه های دینی در حیطه معاشرت است. گرچه شکل نوین زندگی و مشغله های زندگیهای امروزی، گاهی فرصت این برنامه را از انسانها گرفته است، ولی حفظ ارزشهای دینی و سنّتهای سودمند و ریشه دار دینی، از عوامل تحکیم رابطه ها در خانواده ها است. بویژه در مناسبتهای ملّی، در اعیاد و وفیات و آغاز سال جدید، فرصت طبیعی و مناسبی برای عمل به این «سنّت دینی» است.

باشد که بر دستورالعملهای مکتب در بعد اجتماعی و خانوادگی، وفادار بمانیم و صفای زندگی را در سرابِ غربزدگی و تقلید از «فرهنگ بیگانه» نبازیم.

ادامه دارد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

1ـ غررالحکم.2ـ اصول کافی، ج2، ص151.

3ـ همان.4ـ همان، ص150.

5ـ همان، ص150 و 151 (حدیث 6 و 12).

6ـ همان، ص152 حدیث17.7ـ میزان الحکمه، ج4، ص83.

8ـ بحارالانوار، ج71، ص100.9ـ همان، ص92.

...........